Manolo Garcia — Todos Amamos Desesperadamente songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Todos Amamos Desesperadamente" van Manolo Garcia.
Songteksten
Esta noche en que no puedo dormir
Que las canciones me despiertan la piel
En la balsa de náufrago que es mi cama
Y que un agujero negro es mi mente desbocada
Me estremezco en las palabras que oigo
Que agazapado en mi grieta me encuentran
Quiero huir como a veces huimos
De nosotros mismos hacia otros
Y quiero ser aquel que aún no desertó
Que aún sigue buscando la luz
Como todo aquel que vuelve a querer
Olvidada toda traición
Todos amamos tan ciegamente alguna vez
Que intentaríamos besar la boca al diablo
Peinar el viento
Todos amamos desesperadamente
Mientras va cayendo el ángel borrado
De un Edén prefabricado
Esta noche que no puedo elegir
Lenguas de fuego lamen mi pedestal
Y el volcán rugiente que creía dormido
Escupe el desamor creciente;
Indolente desamor donde vivo guarecido
Y quiero ser aquel que no renunciará
En rueda de sedición
Como todo aquel que vuelve a querer
Y es poema que se extravió
Todos amamos tan ciegamente alguna vez
Que moveríamos el mundo con una sola palabra
Todos amamos desesperadamente
Mientras el pájaro metálico escapa
De su jaula de caña
Todos amamos tan ciegamente alguna vez
Cuando amamos desesperadamente
Songtekstvertaling
Vanavond als ik niet kan slapen
Dat de liedjes mijn huid wakker maken
Dat is mijn bed.
En dat een zwart gat mijn lege geest is
Ik huiver bij de woorden die ik hoor
Die gehurkt in mijn crack vind me
Ik wil rennen zoals we soms rennen.
Van onszelf naar anderen
En Ik wil degene zijn die nog niet gedeserteerd is.
Nog steeds op zoek naar het licht
Zoals iedereen die het weer wil.
Al het verraad vergeten
We houden allemaal zo blindelings van elkaar.
Dat we zouden proberen de mond van de duivel te kussen
Kam de wind
We houden allemaal wanhopig van
Als de uitgewiste Engel valt
Van een geprefabriceerd Eden
Vanavond kan ik niet kiezen.
Tongen van vuur likken mijn voetstuk
En de brullende vulkaan waarvan ik dacht dat hij sliep
Spuug de groeiende hulpeloosheid uit.;
Onverdraaglijke hulpeloosheid waar ik woon beschut
En Ik wil degene zijn die niet opgeeft.
Op het opruiingswiel
Zoals iedereen die het weer wil.
En het is een verloren gedicht
We houden allemaal zo blindelings van elkaar.
Dat we de wereld zouden verplaatsen met één woord
We houden allemaal wanhopig van
Terwijl de metalen vogel ontsnapt.
Uit zijn wandelstok kooi
We houden allemaal zo blindelings van elkaar.
Wanneer we wanhopig liefhebben