Manolo Garcia — En Una Playa Calma songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "En Una Playa Calma" van Manolo Garcia.
Songteksten
Como el hombre de los hielos acechando en la negrura de un bosque de coniferas
Senti, no se porque, congoja y soledad aquella mañana de tormenta
Aquella mañana de tormenta. miraba cuadros que eran puertas cerradas,
recostado en un divan de hotel
De una ciudad del sur, no se en que año. quiza en el noventa
Conmigo mismo, a solas, y sin saber darme descanso
Si hubiera podido echar ancla a resguardo de alguna playa calma
En un florecer de inviernos lejos del mar abierto, varado de espaldas al alma…
Mas fue tan raudo el vuelo, tan cambiante el señuelo, tan rapida la batalla…
Salio el sol y fue peor. un viento negro arremolinando las adelfas cuajaba mi
animo espacial
Y me lanzaba a navegar entre aerolitos a traves del ventanal con cortinajes.
a traves del ventanal
Como un hombre de los hielos (un rudimentario arco y cuatro flechas)
Alentado por la inexplicable tentacion de la existencia
Volvio a encapotarse el cielo. como la vida. luz, penumbra, luz
Conmigo mismo a solas y sin saber darme descanso
En la linde del bosque recostado en mi melancolia instalado como para siempre
Y a lo lejos la llanura amarilla iluminada por un escueto sol de invernadero
Sobre el asfalto, el estrepito de la ciudad latiendo. sobre el asfalto
escuchaba, hipnotica, tu voz diciendo: no sigas suriendo
Songtekstvertaling
Zoals de man in het ijs die op de loer ligt in de duisternis van een conifeerbos.
Ik voelde, ik weet niet waarom, verdriet en eenzaamheid die stormachtige ochtend
Die stormachtige ochtend. Ik keek naar foto ' s die gesloten deuren waren.,
liggend op een hotel bank
Uit een zuidelijke stad, Ik weet niet welk jaar. misschien in de jaren negentig
Met mezelf, alleen, en niet weten hoe me rust te geven
Als ik in staat was geweest om een rustig strand te ankeren
In een bloei van winters weg van de open zee, gestrand met zijn rug naar de ziel…
Maar het was zo snel de vlucht, dus veranderde het lokaas, zo snel de strijd…
De zon kwam op en het was erger. een zwarte wind die de oleanders kronkelde mijn
space animo
En ik zeilde tussen kleine vliegmaatschappijen door het raam met gordijnen.
door het raam
Als een ijsman (een rudimentaire boog en vier pijlen)
Aangemoedigd door de onverklaarbare verleiding van het bestaan
De hemel was weer bedekt. zoals het leven. licht, penumbra, licht
Met mezelf alleen en zonder te weten hoe me rust te geven
In de linde van het bos liggend in mijn melancholie geïnstalleerd als voor altijd
En in de verte de gele vlakte verlicht door een zwakke broeikas zon
Op het asfalt, de straat van de stad slaan. op het asfalt
Ik luisterde, hypnotiserend, naar je stem die zei, Blijf niet lachen.