Manolo Garcia — Cabalgar La Eternidad songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Cabalgar La Eternidad" van Manolo Garcia.
Songteksten
Te he visto parada, flotando en las esquinas
Y en corredores donde la vida no espera a nadie
Te he visto bracear en profunda laguna
Con nadadores que hablan cautivadoras lenguas
Te he visto rezar en blancas iglesias
Con recogidas mujeres vestidas de púrpura
Querías cabalgar la eternidad
Querías cabalgar la inmensidad
Estribada en destello, fugaz
Querías cabalgar la inmensidad
Delirabas entre nubes de plomo y mármol
De la más fina seda los hilos de tu confusión
Viajando sola por las selvas de navajas y hoces
Desgarrada por la fiera, adormecida en la quimera
De un paraíso sin dolor
Te he visto desatada en la euforia, en el llanto
Anegada, poseída por ese quebranto
Que te arrasa, de viento huracanado la mirada
Delirabas entre nubes de plomo y mármol
Torrentera cayendo a lo más bajo de la humana condición
En tu máquina del tiempo tuneada
En esperpento y espasmo
Engalanada en las aceras, levantando clientela
Hacia la última carrera donde no habría ganador
Querías cabalgar la eternidad
Queriendo cabalgar la inmensidad
En tu delirio, en tu fragilidad
Deslumbrada de estéril verdad
Songtekstvertaling
Ik heb je zien staan, zwevend in de hoeken
En in gangen waar het leven op niemand wacht
Ik heb je zien braden in de diepe lagune
Met zwemmers die boeiende talen spreken
Ik heb je zien bidden in witte kerken.
Met verzamelde vrouwen gekleed in paars
Je wilde in de eeuwigheid rijden.
Je wilde op de uitgestrektheid rijden.
Stijgbeugel in flits, Vluchtig
Je wilde op de uitgestrektheid rijden.
Razend tussen de wolken van lood en marmer
Van de fijnste zijde de draden van uw verwarring
Alleen reizen door de jungle van messen en hokken
Verscheurd door het beest, slapend in de Chimera
Uit een paradijs zonder pijn
Ik heb je zien ontketenen in de euforie, in het huilen.
Overstroomd, bezeten door die breuk
Dat veegt je weg, de wind wrijft je blik
Razend tussen de wolken van lood en marmer
Torrentera valt naar de laagste van de menselijke conditie
In uw getuned tijdmachine
In esperpeno en spasmen
Uitgedost op de stoep, klanten aan het opvoeden
Naar de laatste race waar er geen winnaar zou zijn
Je wilde in de eeuwigheid rijden.
Willen rijden op de uitgestrektheid
In je delirium, in je zwakheid
Verblind door steriele waarheid