Макс Скит — Города songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Города" van Макс Скит.
Songteksten
Один за одним менял города
И в поисках родного дома летели года
Я жил от юга до севера, но ощущал холода
Лишь от того, что больше не увижу тебя никогда
Можно один за одним менять города
Чтоб в поисках родного дома года коротать
И жить от юга до севера, но ощущать холода
Лишь от того, что больше не увидишь её никогда
Я не готов быть свободным, я не готов быть другим
И если так вселенной угодно, полюби меня таким
Таким же разным и диким, тихим и радостным, с криком
И руганью, когда не в настроении - никаким
Ах, эти волосы блеска Поля Ревира
Блистали мириадами всех восьмидесяти восьми созвездий
Держу пари, не найти от Урала до Сибири
С кем мне в такой же степени хотелось быть вместе
Ты не отсюда, это невозможно априори
И будь я мечтателем под куполом звёздного неба
Я бы поверил в панспермию и тысячи других теорий
Лишь бы понять одно – с какой ты планеты
Я помню каждую мелочь, но это и дарит улыбку и бесит
Не выставлять дорогое сердцу напоказ
Время настало, самое весомое взвесить
Я помню всё, но забыл цвет твоих глаз
Один за одним менял города
И в поисках родного дома летели года
Я жил от юга до севера, но ощущал холода
Лишь от того, что больше не увижу тебя никогда
Можно один за одним менять города
Чтоб в поисках родного дома года коротать
И жить от юга до севера, но ощущать холода
Лишь от того, что больше не увидишь её никогда
«Когда любовь уходит, остаётся блюз»
Сыграв на струнах памяти последние аккорды
Выразительно так, что я невольно молюсь
Набраться сил забыть эти минорные ноты
Наступит день, и я смогу пожелать от души
Чтоб твои дети расцвели на дереве жизни новыми побегами
Но если есть у меня право просить, прошу, не спеши
Дай себе шанс найти того самого человека
И этот очерк из памяти
Не торопится уходить бессовестно засидевшимся гостем
И всё, что было у нас, пожалуй, мне придётся оставить
До конца своих дней и даже после
Songtekstvertaling
Ik veranderde steden een voor een
En jaren vlogen voorbij op zoek naar een thuis
Ik woonde van Zuid Naar Noord, maar ik voelde me koud.
Omdat ik je nooit meer zal zien.
U kunt steden een voor een veranderen
Om het jaar weg te zijn op zoek naar een huis
En leef van Zuid Naar Noord, maar voel de kou
Alleen omdat je haar nooit meer zult zien.
Ik ben nog niet klaar om vrij te zijn, Ik ben nog niet klaar om anders te zijn.
En als het het universum behaagt, hou dan zo van me.
Net zo anders en wild, rustig en vreugdevol, met een schreeuw
En vloeken als je niet in de stemming bent-niets
Dat haar van Paul revere ' s genialiteit.
Ze schenen met myriaden van alle achtentachtig sterrenbeelden.
Ik wed dat je het niet kunt vinden van de Oeral tot Siberië.
Met wie wilde ik net zo graag zijn?
Je bent niet van hier, het is onmogelijk a priori
En als ik een dromer was onder de koepel van de sterrenhemel
Ik geloof in panspermia en duizend andere theorieën.
Om één ding te begrijpen, van welke planeet kom je?
Ik herinner me elk klein ding, maar het maakt me allebei lachen en maakt me kwaad.
Pronk niet met wat je dierbaar is.
De tijd is gekomen, de zwaarste om te wegen
Ik herinner me alles, maar ik vergat de kleur van je ogen.
Ik veranderde steden een voor een
En jaren vlogen voorbij op zoek naar een thuis
Ik woonde van Zuid Naar Noord, maar ik voelde me koud.
Omdat ik je nooit meer zal zien.
U kunt steden een voor een veranderen
Om het jaar weg te zijn op zoek naar een huis
En leef van Zuid Naar Noord, maar voel de kou
Alleen omdat je haar nooit meer zult zien.
"Als de liefde verdwijnt, is er nog steeds de Blues»
De laatste akkoorden afspelen op de geheugensnaren
Zodat ik alleen maar kan bidden.
Sterker worden om deze kleine noten te vergeten
Op een dag zal ik in staat zijn om te wensen met heel mijn hart
Zodat je kinderen zullen bloeien op de levensboom met nieuwe scheuten.
Maar als ik het mag vragen, haast je dan niet.
Geef jezelf een kans om de juiste persoon te vinden.
En dit essay uit het geheugen
Niet gehaast om schaamteloos te vertrekken.
En alles wat we hadden, misschien, zal ik moeten vertrekken.
Voor de rest van je leven en zelfs daarna.