Mael Mórdha — Damned When Dead songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Damned When Dead" van Mael Mórdha.
Songteksten
The earth cold and damp presses against my shroud
Mortality has fled my mortal frame
Immortal will forever be my name
This earth has drank much blood
In the fight to save my land
Strange it is this feeling knowing my crown has passed to the Gall’s hand
The bells knell in sorrow as I am lowered down
The cold earth is silent for a time
My headstone, a cross of stone, bears my name
To remind all men that here I lie
Deep within the bosom of the world
I finally become aware
Noises that I cannot comprehend
Whispers at first but now a roar
Deafening it is. Fear does grip my soul
What is this ancient horror that calls me to its own?
A thunderous crack sounds overhead
As my cross is shorn in two
Has God passed sentence on my life?
I fear it could be true
My soul is slowly being sucked back to whence it came
Slowly I realise it be not God
Manannán be his name
The earth which I no longer feel press against my skin
The shroud half hanging from my corpse
Trailing still within the bog which spews me up from the bowels
Of this ancient land I knees
Ochone, what is this hell on earth
Is this what from my dreams grew?
Putrid when living. Damned when dead
Songtekstvertaling
De aarde drukt tegen mijn lijkwade.
Sterfelijkheid is mijn sterfelijk kader ontvlucht
Onsterfelijk zal voor altijd mijn naam zijn
Deze aarde heeft veel bloed gedronken.
In de strijd om mijn land te redden
Vreemd is dit gevoel, wetende dat mijn kroon naar de hand van de gal is gegaan.
De klokken knell in verdriet als ik neerval
De koude aarde is een tijd stil
Mijn grafsteen, een steenkruis, draagt mijn naam
Om alle mannen eraan te herinneren dat ik hier lieg.
Diep in de boezem van de wereld
Eindelijk word ik me bewust.
Geluiden die ik niet kan begrijpen
Fluistert eerst maar nu een brul
Het wordt oorverdovend. Angst grijpt mijn ziel
Wat is deze oude horror die me naar zijn eigen roept?
Een donderslag klinkt boven ons.
Als mijn kruis in twee schoren is
Heeft God mijn leven veroordeeld?
Ik vrees dat het waar kan zijn.
Mijn ziel wordt langzaam teruggezogen naar waar het kwam.
Langzaam besef ik dat het God niet is.
Manannán is zijn naam.
De aarde die ik niet meer voel druk op mijn huid
De lijkwade die aan m ' n lijk hangt.
Nog steeds in het moeras, wat me opspuwt van de darmen.
Van dit oude land kniel ik
Ochone, Wat is deze hel op aarde?
Is dit wat uit mijn dromen groeide?
Rot als je leeft. Verdoemd als hij dood is.