Lyriel — White Lily songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "White Lily" van Lyriel.
Songteksten
You left in the fall when all the leaves decay
And I didn’t know…
The night, the dark, the moonlight in your burning eyes
And now you’re back to haunt my soul, to take my will
You are the one who never fears a broken mind
Your hands can touch the innocence in me,
and tear it all apart so I am free.
There was a time and you were near to me Your hand, my face in perfect enmity
And I grow a precious white lily
for every moment I treasured so dearly
We play a game that I am not allowed to win
You roll the dice and game away my pride
There was a time and you were near to me Your hand, my face in perfect enmity
And I grow a precious white lily
for every moment I treasured so dearly on your grave.
Lowland, black trees no chance to hide my tortured soul.
I placed my lips like roses on your snow-white skin
My strength in vain for you’ll be all I ever aim:
Your hands can touch the innocence in me.
There was a time and you were near to me Your hand, my face in perfect enmity
And I grow a precious white lily
for every moment I treasured so dearly
There’re shadows on the wall. How dare you come back.
When you left you went so fara, so far… How can I follow?
Songtekstvertaling
Je vertrok in de herfst als alle bladeren vergaan
En ik wist het niet.…
De nacht, het donker, het maanlicht in je brandende ogen
En nu ben je terug om mijn ziel te achtervolgen, om mijn wil te nemen.
Jij bent degene die nooit een gebroken geest vreest.
Je handen kunnen de onschuld in mij aanraken.,
en verscheur het allemaal zodat ik vrij ben.
Er was een tijd en je was dicht bij me je hand, mijn gezicht in perfecte vijandschap
En ik kweek een kostbare witte lelie
voor elk moment dat ik zo dierbaar koesterde
We spelen een spel dat ik niet mag winnen.
Je gooit de dobbelstenen en mijn trots weg
Er was een tijd en je was dicht bij me je hand, mijn gezicht in perfecte vijandschap
En ik kweek een kostbare witte lelie
voor elk moment dat ik zo dierbaar koesterde op je graf.
Lowland, zwarte bomen geen kans om mijn gekwelde ziel te verbergen.
Ik legde mijn lippen als rozen op je sneeuwwitte huid
Mijn kracht tevergeefs voor jou zal alles zijn wat ik ooit mik:
Je handen kunnen de onschuld in mij aanraken.
Er was een tijd en je was dicht bij me je hand, mijn gezicht in perfecte vijandschap
En ik kweek een kostbare witte lelie
voor elk moment dat ik zo dierbaar koesterde
Er hangen schaduwen aan de muur. Hoe durf je terug te komen.
Toen je wegging, ging je zo ver... Hoe kan ik je volgen?