Lynda Lemay — Une mère songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Une mère" van Lynda Lemay.
Songteksten
Une mère,
Ça travaille à temps plein,
Ça dort un œil ouvert,
C’est d’garde comme un chien,
Ça court au moindre petit bruit,
Ça s’lève au petit jour,
Ça fait des petites nuits.
C’est vrai,
Ça crève de fatigue,
Ça danse à tout jamais
une éternelle gigue,
Ça reste
auprès de sa couvée,
Au prix de sa jeunesse,
Au prix de sa beauté.
Une mère,
Ça fait ce que ça peut,
Ça ne peut pas tout faire,
Mais ça fait de son mieux.
Une mère,
Ça calme des chamailles,
Ça peigne d’autres cheveux
que sa propre broussaille.
Une mère,
C’est plus
comme les autres filles,
Ça oublie d’être fière,
Ça vit pour sa famille,
Une mère,
Ça s’confie nos bercails,
C’est pris comme un noyau
dans l’fruit de ses entrailles
Une mère,
C’est là qu’ça nous protège,
Avec les yeux pleins d’eau,
Les cheveux pleins de neige
Une mère,
A un moment, ça s’courbe,
Ça grince quand ça s’penche,
Ça n’en peut plus d’être lourde,
Ça tombe, ça se brise une hanche,
Puis rapidement, ça sombre,
C’est son dernier dimanche,
Ça pleure et ça fond à vue d’oeil
Ça atteint la maigreur
des plus petits cercueils,
Ô bien sûr,
ça veut revoir ensemble
Toute sa progéniture
entassée dans sa chambre,
Et ça fait semblant
d’être encore forte,
Jusqu’à c’que son cadet
ait bien r’fermé la porte.
Et lorsque, toute seule ça se retrouve,
Ça attend dignement
qu’le firmament s’entrouvre,
Et puis là, ça se donne le droit,
De fermer pour une fois,
Les deux yeux à la fois.
Une mère,
Ça n’devrait pas partir,
Mais on n’y peut rien faire,
Mais on n’y peut rien dire.
Songtekstvertaling
Een moeder, Ze werkt fulltime, ze slaapt met één oog open, ze heeft dienst als een hond, ze rent bij het geringste geluid, ze staat op bij dageraad, ze maakt kleine nachten.
Het is waar, het sterft van vermoeidheid, het danst voor altijd een eeuwige jitter, het blijft in de buurt van zijn kroost, ten koste van zijn jeugd, ten koste van zijn schoonheid.
Een moeder doet wat ze kan, ze kan niet alles doen, maar ze doet haar best.
Een moeder kalmeert gevechten, kamt haar anders dan haar eigen borstel.
Een moeder, het is meer zoals de andere meisjes, het vergeet om trots op te zijn, het leven voor haar gezin, een moeder vertrouwt onze kinderbedjes, wordt het gezien als een kern in de vrucht van haar ingewanden van een moeder, dat is waar het ons beschermt, met ogen vol water, haar vol sneeuw een moeder op een gegeven moment, het buigt, hij kraakt bij het bochten, kan deze niet langer worden zwaar, het valt, het breekt een heup, dan snel, het wordt donkerder, het is zijn afgelopen zondag, hij schreeuwt en smelt op zicht reikt de leanness van de kleinste doodskisten, Oh, natuurlijk, het wil zien samen al zijn nakomelingen opgestapeld in zijn kamer, en hij doet alsof hij nog steeds sterk, totdat zijn jongste heeft de deur dicht.
En als het, helemaal alleen, zichzelf vindt, wacht het waardig tot het uitspansel open gaat, en dan geeft het zichzelf het recht, om voor één keer beide ogen tegelijk te sluiten.
Een moeder mag niet weggaan, maar we kunnen er niets aan doen, maar we kunnen er niets over zeggen.