Lynda Lemay — Je m'appelle Marguerite songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Je m'appelle Marguerite" van Lynda Lemay.
Songteksten
Les minutes s'égrènent,
Mes heures et mes semaines filent en fumée
Faudrait qu'j'me souvienne,
Je ne peux plus m'arrêter d'oublier
J'ai oublié l'adresse de ma maison,
J'ai oublié ma veste à la réflexion
J'ai peur qu'il ne me reste qu'un prénom :
Je m'appelle Marguerite
Mais quel est ce village que je traverse?
Je vais marcher plus vite,
J'ai peur qu’le gros nuage échappe une averse
J'ai rencontré deux ou trois inconnus,
Des petits effrontés qui m'ont dit « Salut »
Est-ce que j'les connaissais, je ne sais plus
Je regarde de loin le soleil se coucher
Je n’sais plus mon chemin, je me sens fatiguée
Si je me rappelle bien quand le ciel est tout rosé
C'est qu'il fera beau demain,
J'voudrais en profiter
Mais j'ai de l'esprit en absence,
J'ai plus d'amis, j'ai plus d'enfance
Mes heures s’entretuent,
Mon cœur a des secrets qui me tenaillent
Mon corps ne sait même plus
Si quelqu'un a germé dans ses entrailles
J'ai perdu la notion du temps qui passe
J’me mire dans une vitrine comme dans une glace
J'ai pas trop mauvaise mise, mais hélas,
J'ai les cheveux en bataille
J'ai oublié de soigner ma coiffure
J’ai même pas mon chandail,
J'ai qu'une chemise de nuit en pleine nature
Et qui donc est cette femme d'âge mûr
Qui s’dépêche à descendre d'une voiture
Qui m'agrippe le bras et murmure :
« Ne vois-tu pas de loin le soleil se coucher
Il est tard, allez viens, t’es sûrement fatiguée »
Elle me dit « Regarde bien, le ciel est tout rosé
Il fera beau demain,
Faudra en profiter
Je t'ai retrouvée, t'as de la chance,
Mais faudrait pas qu'tu recommences ».
Elle m'a inventé toute une enfance, là sur la banquette
Elle m'a ram’né à la résidence, à ma chambre
Et enfin de ma fenêtre
On a r’gardé de loin le soleil se coucher
On parlait un peu moins, on était fatiguées
On a dit « Regarde bien, le ciel est tout rosé
Il fera beau demain,
Faudra en profiter »
Et là je l'ai reconnue, je pense,
Ma bonne et seule amie d'enfance
Les minutes s'en vont,
Prennent mes souvenirs comme en otage
J'ai l’sommeil d'un poupon,
Mais la nuit noire blanchit mes images
J'me réveille une photo entre les mains
Deux petites filles qui courent au bord d'un jardin
Mais qui sont ces enfants?
C'est fou ce que ma mémoire a foutu l'camp
J'entends glisser dans le corridor de molles chaussures
Et comme une vie sur mon cerveau mort
Y a la voix de cette femme qui murmure :
« On regardera encore le soleil se coucher
Et si jamais tu t'endors,
Si t'es trop fatiguée
J' te dirai : regarde bien, le ciel est tout rosé
Il fera beau demain
Faudra en profiter
Mais tant qu'tu pars pas dans le silence
J'vais te remémorer ton enfance
Tu t'appelles Marguerite
J't'appelle encore la voisine d'en face
Quand on était petites
Tu étais la plus jolie de la classe »
Songtekstvertaling
De minuten gaan voorbij, mijn uren en mijn weken gaan voorbij in rook ik moet me herinneren, Ik kan niet stoppen te vergeten Ik vergat het adres van mijn huis, Ik vergat mijn jas voor reflectie ik ben bang dat ik nog maar één naam over heb : mijn naam is Marguerite maar wat is dit dorp waar ik doorheen ga?
Ik loop sneller, vrees ik dat de grote wolk om te ontsnappen aan een fikse bui, ontmoette ik twee of drie onbekenden, beetje zuur naar me toe en zeggen "Hallo" voor alles wat ik wist, ik weet het niet meer ik kijk weg van de zon naar beneden gaat, maar ik weet mijn weg, ik voel me moe Als ik het mij goed herinner, wanneer de hemel al rosé is dat het zal wel goed morgen, ik zou genieten, Maar ik heb de geest in de afwezigheid, ik heb meer vrienden, Ik heb meer kinderen Mijn uren te doden, Mijn hart heeft-geheimen die me overvallen Mijn lichaam niet eens weten of iemand heeft ontkiemd in haar buik verloor ik het idee van het passeren van de tijd heb ik me het zicht in een winkel als in een spiegel ik ben niet slecht, maar helaas heb ik haar, in de strijd, ik ben vergeten te verzorgen van mijn haar, ik heb niet eens mijn trui, ik heb een nacht shirt in het midden van de natuur En zo, wie is de volwassen vrouw Die snel naar beneden te krijgen van een auto Die mij pakt de arm en fluistert : "zie je niet van ver weg de zon gaat onder Het is laat, kom op, je waarschijnlijk moe," zei Ze tegen me, " Kijk goed, de sky is alles roze zal Het wel goed morgen, Zal hebben te genieten die ik heb gevonden, heb je geluk, Maar het zou niet proberen het weer ".
Vond ze me een hele jeugd, daar op de bank ze Ram'born mij om de residentie, naar mijn kamer en tot slot van mijn raam hebben we R'guarded uit de verte de zon naar beneden gaat we praatten een beetje minder, we waren moe, we zeiden: "Kijk Goed, de sky is allemaal rooskleurig het morgen zal zijn om te genieten" en daar herkende ik, denk ik, mijn goede en alleen de jeugd vriend de minuten weg te gaan, mijn herinneringen als gijzelaar ik slaap van een baby, maar de zwarte nacht bleekt mijn foto ' s word ik wakker van een foto in mijn handen twee kleine meisjes die op de rand van een tuin, maar wie zijn deze kinderen?
Het is gek wat mijn geheugen het kamp heeft gemaakt dat ik hoor glijden in de gang van zachte schoenen en als een leven op mijn dode hersenen is er de stem van deze vrouw die fluistert : "we zullen de zon weer onder zien gaan en als je ooit in slaap valt, als je te moe bent zal ik je zeggen: kijk goed, de hemel is allemaal rooskleurig het zal goed zijn morgen zal er van moeten genieten maar zolang je niet in stilte gaat zal ik me je jeugd herinneren je bent Marguerite ik noem je nog steeds de buurman toen we klein waren je was de mooiste in de klas »