Lynda Lemay — Je m'appelle Marguerite songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Je m'appelle Marguerite" van Lynda Lemay.
Songteksten
Les minutes s'égrénent, mes heures et mes semaines filent en fumées
Faudrait qu’j’me souvienne, je ne peux plus m’arreter d’oublier
J’ai oublié l’adresse de ma maison, j’ai oublié ma veste à la réflexion
J’ai peur qu’il ne me reste qu’un prénom: Je m’appelle Marguerite
Mais quel est ce village que je traverse?
Je vais marcher plus vite, j’ai peur que le gros nuage échappe une averse
J’ai rencontré 2 ou 3 inconnu: des petits effontrés qui m’ont dit salut
Est-ce que j’les connaissait, je ne sais plus
Je regarde de loin le soleil se coucher, je ne sais plus mon chemin,
je me sens fatiguée
Si je me rappelle bien quand le ciel est tout rosé, c’est qu’il fera beau
demain, j’voudrais en profité
Mais j’ai de l’esprit en absence, j’ai plus d’ami, j’ai plus d’absence
Mes heures s’entretuent, mon coeur a des secrets qui me tenaille,
mon coprs ne sait même plus si quelqu’un a germé dans mes entrailles
J’ai perdu la notion du temps qui passe, je me mire dans une vitrine comme dans
une glace
J’ai pas trop mauvaise mise mais hélas j’ai les cheveux en bataille,
j’ai oublié de soigner ma coiffure
Je n’ai même pas mon chandaille, j’ai qu’une chemise de nuit en pleine nature
Et qui donc est cette femme d’age mur qui se dépêche à descendre d’une voiture.
Qui m’agrippe le bras et murmure:
Ne vois-tu pas de loin le soleil se coucher
Il est tard allez vient, tu es surment fatigué
Elle me dit regarde bien, le ciel est tout rosé, il fera beau demain,
faudra en profiter
Je t' ai retrouver, t’as de la chance mais faudrait pas q’tu recommence
Elle m’a réinventé toute une enfance, là sur la banquette
Elle m’a ramené à la résidence, à ma chambre et enfin de ma fenêtre,
on a regarder de loin le soleil se coucher
On parlait un peu moins, on était fatigué
On a dit regarde bien le ciel est tout rosé, il fera beau demain,
faudra en profiter
Et là je l’ai reconnue, je pense. Ma bonne et seule amie d’enfance
Les minutes s’en vont, prennent mes souvenirs comme en otage, j’ai le sommeil
d’un poupon mais la nuit noire blanchie mes images
J’me réveille une photo entre les mains: deux petites filles qui court au bord
d’un jardin
Mais qui sont ces enfants? C’est fou ce que ma mémoire a foutu l’camps
J’entends glisser dans le corridor de molle chaussures et comme une vie sur mon
cerveau mort
Ya la voix de cette femme qui murmure:
On regardera encore le soleil se coucher et si jamais tu t’endors,
si t’es trop fatigué
J’te dirai regarde bien le ciel est tout rosé, il fera beau demain faudra en
profiter
Mais tant qu’tu pars pas dans le silence, j’vais te remémorer ton enfance:
Tu t’appelles Marguerite
J’t’appelle encore la voisine d’en face
Quand on était petite
Tu étais la plus jolie de la classe
Songtekstvertaling
De minuten zijn voorbij, mijn uren en weken zijn voorbij
Ik moet het me herinneren, Ik kan niet stoppen met vergeten
Ik vergat het adres van mijn huis, Ik vergat mijn jas bij reflectie.
Ik ben bang dat ik nog maar één naam heb: mijn naam is Marguerite
Maar wat is dit dorp waar ik doorheen ga?
Ik zal sneller lopen, Ik ben bang dat de grote wolk ontsnapt aan een stortbui.
Ik heb 2 of 3 Onbekende ontmoet.
Kende ik ze, ik weet het niet meer.
Ik kijk van ver de zon ondergaat, ik weet de weg niet meer.,
Ik voel me moe.
Als ik me goed herinner wanneer de hemel helemaal rooskleurig is, is het dat het mooi zal zijn
morgen wil ik profiteren van
Maar ik heb geest in afwezigheid, ik heb meer vrienden, Ik heb meer afwezigheid
Mijn uren zijn elkaar aan het doden, mijn hart heeft geheimen die me pijn doen,
mijn coprs weten niet eens of er iemand in mijn darmen is gekropen.
Ik verloor het idee van de tijd, Ik kijk naar mezelf in een showcase als in
ijs
Ik heb niet al te slecht gewed, maar helaas heb ik het haar in de strijd,
Ik ben vergeten voor mijn haar te zorgen.
Ik heb niet eens mijn trui, ik heb alleen een nachtjapon in het midden van de natuur
En wie is dan deze vrouw van leeftijd mur die haast heeft om uit een auto te stappen.
Die mijn arm grijpt en fluistert:
Zie je de zon niet van ver onder gaan?
Kom op, je bent zo moe.
Ze zegt me er goed uit te zien, de lucht is helemaal rooskleurig, het komt goed morgen,
je moet er gebruik van maken.
Ik heb je gevonden, Je hebt geluk, maar je moet niet opnieuw beginnen.
Ze herontdekte me als kind, daar op de bank.
Ze nam me mee terug naar de woning, naar mijn kamer en uiteindelijk uit mijn raam.,
we zagen de zon van ver onder gaan.
We praatten wat minder, we waren moe.
We zeiden: kijk goed de lucht is helemaal rooskleurig, het komt goed morgen,
je moet er gebruik van maken.
En daar herkende ik haar, denk ik. Mijn goede en enige jeugdvriend
De minuten gaan weg, nemen mijn herinneringen als gijzelaar, ik slaap
van een baby maar de zwarte nacht bleekte mijn beelden
Ik ontwaak een foto in mijn handen: twee kleine meisjes rennen naar de rand
uit een tuin
Maar wie zijn deze kinderen? Het is gek wat mijn geheugen de kampen heeft verpest.
Ik hoor glijden door de gang van molle schoenen en als een leven op mijn
dode hersenen
Er is de stem van deze vrouw die fluistert:
We zullen de zon weer zien ondergaan en als je ooit in slaap valt,
als je te moe bent
Ik zal je zeggen dat het er goed uitziet de lucht is allemaal rooskleurig, het zal goed zijn morgen zal moeten
genieten
Maar zolang je niet in stilte vertrekt, zal ik je herinneren aan je jeugd.:
Uw Naam Is Marguerite
Ik noem je weer de buurman.
Toen we klein waren
Je was het mooiste meisje van de klas.