Lynda Lemay — Allo C'est Moi songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Allo C'est Moi" van Lynda Lemay.
Songteksten
Comme un rayon dans un tunnel
Une étincelle dans l’horizon
Y avait ma vie, j’y arrivais
La voix d' ma mère a résonné
Comme un tonnerre de temps mauvais
Maman savait qu' j’allais m'échouer
Un peu comme une étoile de mer
Sous une lueur de lune au fond des yeux
Les yeux d' mon père
À ma façon, j’ai dit «Allo !
C’est moi, j’ai froid, tenez-moi chaud»
Je grelottais, comme ma grand-mère
Qui voulait m' prendre la première
On s’est réjoui de mes sanglots
J'étais en vie j'étais en larmes et puis bravo
Dans de la ouate et du velours
A quatre pattes, j’ai fait mille tours
D’une maison remplie d’amour
Mais sous mes draps, les soirs d’orage
J' voulais voir mon papa, j' poussais des cris
J' manquais d' courage
C' que j’aurais dû faire l’autruche
Et faire confiance à ma peluche
Et savoir que la nuit est douce
Tant qu’on étreint son vieux nounours !
C' que j’aurais dû fermer ma gueule
Puisque la nuit, même en famille, on est tout seul !
Beaucoup plus tard, sous la lueur
D’un grand espoir
J’ai vu ton cœur s’ouvrir à moi
On n’peut plus large
On s’est aimés à toute allure
Comme des fusées mais dans l’azur
On s’est échoués sur un nuage
Un seul orage a tout fichu en l’air
Et c’est en un éclair
Que tout bêtement, on s’est perdus
C' que j’aurais dû fermer ma gueule
Fermer mon cœur avant qu’tu veuilles
En sortir ! Fermer le cercueil
De notre amour avant de le voir mourir
C' que j’aurais donc dû être plus sage
Et m' contenter du p’tit nuage
Tu étais là et tu m’aimais
J' sais pas pourquoi mais j’en doutais
Tu étais là, t'étais mon homme
Un pas parfait, un qui déconne
C' que j’aurais dû faire l’autruche
Et te serrer comme il se doit
Comme une peluche
Pendant des mois, j’ai bien tenté
De faire le deuil de notre histoire
De mettre une croix sur ma mémoire
Mais l' téléphone sonnait plus gras
Que les églises et leurs vieux glas
Quand tu m’appelais et chaque fois
Qu' j' voyais ton nom sur l’afficheur
J' restais là jusqu’au son du répondeur
Qui me répétait
«Allo, c’est moi, allez, réponds !
Je sais qu' t’es là à la maison
J’ai le cœur froid, j’ai le cœur gros
Ne veux-tu pas le tenir chaud ?»
J' restais assise sur mon courage
L’orgueil noué dans l'œsophage
Et j'écoutais
«Allo, c’est moi, allez, réponds !
Si j' t’ai fait mal j' te d’mande pardon»
Tu disais tout ce qu’il fallait
Pour que j' te parle, mais j' l’ai pas fait
J' me repliais sur mes bobos
J'étais en vie, j'étais en larmes et puis bravo
«Allo, c’est moi, j' voudrais que tu m' donnes
Je t’en supplie, une deuxième chance
Allo, c’est moi ! Prends l' téléphone
T’as qu'à dire oui et on r’commence»
Mais l' téléphone, un jour de pluie
Il a changé sa douce sonnerie en silence
Y a des rayons sur tes rideaux
Comme des éclairs de temps trop chaud
J' crois que c’est ta télévision, cette lueur
Dans la fenêtre de ta demeure
Où t’es peut-être en pyjama
Devant un film d’action
Ça fait tant d' lunes que j' me retiens
Peut-être bien par orgueil ou par rancune
Ou par chagrin
Voilà que je sonne et l' carillon
Gronde et résonne comme un tonnerre
Moi, je suis là sur ton balcon
En train d' vibrer comme une grand-mère
Je crie «Allo ! Est-ce que t’es là?
J’ai tellement froid, j’ai le cœur gros
Me revoilà»
Je reste là, comme une idiote
J’entends des pas derrière la porte
J' recule un brin, j' vois ta fenêtre qui s'éteint
Et je sanglote
Oui, le message est assez clair
Il est trop tard et j’ai l’espoir comme un désert
Au fond ne devrait-on pas tous
Par temps d’orage, faire l’autruche?
Maintenant, la nuit me fout la frousse
Et j’ai jeté toutes mes peluches
J' prends mon portable, je signale
J’entends «Viens-t'en ma p’tite étoile»
Et, l' cœur en sable, je dis «J'arrive»
Je sais pas trop comment ça s' fait
Qu’encore une fois maman savait
Qu' j’allais m'échouer sur sa vieille rive
Alors, bien entendu, je viens
Alors, bien entendu, j’accours
Bientôt, je frappe de mon p’tit poing
La belle maison remplie d’amour
Et je marmonne «Allo, c’est moi»
J’ai comme des caillots dans la voix
C’est d’jà ouvert
Maman m' prépare un repas chaud
Et j' vois papa dans son fauteuil
Y m' regarde sans me dire un mot
Une lueur de lune au fond de l'œil
Du vestibule où j'étudie
Ce gros silence qu’ils ont construit
Et j' les envie !
Y sont pas de ceux qui s’en veulent
Y vont se rendre au bout d' leur vie
En sachant bien fermer leurs gueules
Se t’nir la main, les jours de pluie
Et y font ça pour être tranquilles
Pour être ensemble, pour leur fille
Même si la nuit, même en famille
On est tout seul !
Songtekstvertaling
Als een straal in een tunnel
Een vonk in de horizon
Er was mijn leven, Ik kwam daar
Mijn moeders stem resoneerde.
Als een donder van slecht weer
Mam wist dat ik zou falen.
Een beetje als een zeester
Onder een maanlicht in de achterkant van de ogen
Mijn vaders ogen
Op mijn eigen manier, zei Ik "Hallo !
Ik ben het, Ik heb het koud, hou me warm»
Ik ratelde, net als mijn oma.
Die wilde dat ik de eerste nam.
We verheugden ons over mijn snikken.
Ik leefde nog ik was in tranen en toen bravo
In wol en fluweel, van katoen
Op handen en voeten heb ik duizend rondjes gedaan.
Uit een huis vol liefde
Maar onder mijn lakens, stormachtige nachten
Ik wilde mijn vader zien, Ik schreeuwde
Ik miste moed.
Ik had struisvogel moeten zijn.
En vertrouw op mijn pluche.
En weet dat de nacht zoet is
Zolang we zijn oude teddybeer maar omhelzen !
Ik had mijn mond moeten houden.
Want ' s nachts, zelfs met de familie, zijn we helemaal alleen !
Veel later, onder de gloed
Van grote hoop
Ik zag je hart voor me open staan.
We kunnen niet verder.
We hielden van elkaar op alle snelheden.
Als raketten maar in de Azure
We liepen vast op een wolk.
Eén storm blies alles op.
En het is in een flits
Dat is allemaal onzin, we zijn verdwaald.
Ik had mijn mond moeten houden.
Sluit mijn hart voor je wilt
Eruit ! Doe de kist dicht.
Van onze liefde voor we hem zien sterven.
Dus ik had wijzer moeten zijn.
En tevreden zijn met de kleine wolk
Je was daar en je hield van me.
Ik weet niet waarom, maar ik twijfelde eraan.
Je was daar, je was mijn man.
Een perfecte stap, een die zuigt
Ik had struisvogel moeten zijn.
En knijp je zoals het hoort
Als een pluche
Maandenlang heb ik m ' n best gedaan.
Om onze geschiedenis te rouwen
Om een kruis op mijn geheugen te zetten
Maar de telefoon klonk dikker.
Dat de kerken en hun oude glas
Toen je me belde en elke keer
Dat ik je naam op de display kon zien.
Ik bleef daar tot het antwoordapparaat klonk.
Die me bleef vertellen
"Hallo, Ik ben het, Kom op, antwoord !
Ik weet dat je hier thuis bent.
Ik heb een koud hart, Ik heb een groot hart
Wil je hem niet warm houden ?»
Ik zat op mijn moed.
Pride geknoopt in de slokdarm
En ik luisterde.
"Hallo, Ik ben het, Kom op, antwoord !
Als ik je pijn doe, stuur ik je vergiffenis.»
Je zei alles wat je nodig had.
Dus ik kon met je praten, maar dat deed ik niet.
Ik viel terug op mijn bobos.
Ik leefde, ik was in tranen en toen bravo.
"Hallo, Ik ben het, Ik wil dat je me
Ik smeek je, een tweede kans.
Hallo, ik ben het ! Neem de telefoon.
Zeg gewoon ja en dan beginnen we.»
Maar de telefoon, een regenachtige dag
Hij veranderde zijn zoete gerinkel in stilte.
Er zitten stralen op je gordijnen.
Als bliksem te warm weer
Ik denk dat het jouw TV is, die gloed
In het raam van uw woning
Waar je misschien in je pyjama bent
Voor een actiefilm
Ik heb zoveel manen achtergehouden.
Misschien uit trots of wrok.
Of door verdriet
Hier klink ik.
Rommelt en resoneert als een donder
Ik ben hier op je balkon.
Trillen als een grootmoeder
Ik roep: "Hallo ! Ben je daar?
Ik heb het zo koud, Ik heb een groot hart
Hier ben ik weer.»
Ik sta daar maar, als een idioot.
Ik hoor voetstappen achter de deur.
Ik ben een beetje terug, Ik zie je raam naar buiten gaan.
En ik baal
Ja, de boodschap is heel duidelijk.
Het is te laat en ik heb hoop als een woestijn
Eigenlijk zouden we dat niet allemaal moeten doen.
In stormachtig weer, een struisvogel maken?
De nacht maakt me bang.
En ik gooide al mijn pluis weg
Ik neem mijn gsm, ik meld me.
Ik hoor " kom in mijn kleine ster»
En, hart in zand, zeg ik " Ik kom eraan»
Ik weet niet hoe het moet.
Dat mama weer wist
Dat ik aan de grond zou lopen op zijn oude kust
Dus, natuurlijk, ik kom
Dus, natuurlijk, ik ren
Binnenkort sla ik met M ' n vuist.
Het mooie huis vol liefde
En ik mompel: Hallo, Ik ben het.»
Ik heb stolsels in mijn stem.
Het is al open.
Mama bereidt me een warme maaltijd voor.
En ik zie papa in zijn stoel.
Je kijkt me aan zonder iets te zeggen.
Een maanlicht achter in het oog
Van de vestibule waar ik studeer
Die grote stilte die ze bouwden
En ik benijd ze.
Er zijn niet degenen die zichzelf verwijten maken.
Ze gaan er aan het eind van hun leven heen.
Weten hoe ze hun mond moeten sluiten
Hou je hand vast op regenachtige dagen
En ze doen het om stil te zijn.
Om samen te zijn, voor hun dochter.
Zelfs ' s nachts, zelfs in de familie.
We zijn helemaal alleen !