Lupe Fiasco — Unforgivable Youth songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Unforgivable Youth" van Lupe Fiasco.
Songteksten
This world, my heart, my soul.
Things that I don’t know.
The icicles they grow.
They never let me go.
Scars are left as proof.
But tears they soak on through.
Things I’ve done.
My young.
My unforgivable youth.
We land on the horizon. The passion in their eyes then.
What they think of islands and much more in their size.
Bountiful and plentiful and resource to provide them.
Supplies slim. Morale when so heavily inside them.
Now steadily declining.
Return is not an option as necessity denies them.
With this they choose to dive in.
Now along the shore and so aware of their arriving.
Other children of this land prepare to share in their surviving.
A pigeontry of feathers stands his majesty with treasure.
Now the material things that kings that could never last forever.
But secrets of the spirit world and how to live in harmony together.
Unbenounced to him his head would be the first that they would sever.
And stuck up on a pike up along the beach.
Kept up as a warning to the rest to turn away from their beliefs.
And so began it here. And for 500 years.
Torture, Terror, Fear til they nearly disappear.
This world, my heart, my soul.
Things that I don’t know.
The icicles they grow.
They never let me go.
Scars are left as proof.
But tears they soak on through.
Things I’ve done.
My young.
My unforgivable youth.
Ways and means from mistreated human beings.
A slave labor force provides wealth to the machine.
And helps the new regime establish and expand.
Using manifest destiny to siphon off the land.
From native caretakers who can barely understand.
«How can land be owned by another man. Warns one can not steal what was given
as a gift. Is the sky owned by birds and the rivers owned by fish.»
But the lesson when the heated, for the sake of what’s not needed.
You kill but do not eat it.
The excessive and elitists don’t repair it when they leave it.
The forests’s were cleared, the factories were built.
And your mistakes will be repeated by your future generation doomed to pay for
your mistreatments.
Foolishness and flaws, greed and needs and disagreement.
And you rushed to have the most, from the day you left your boats.
You’ll starve but never die. In a world of hungry ghosts.
This world, my heart, my soul.
Things that I don’t know.
The icicles they grow.
They never let me go.
Scars are left as proof.
But tears they soak on through.
Things I’ve done.
My young.
My unforgivable youth.
As archaeologists dig in the deserts of the east.
Appeared 100 meters wide and 100 meters deep.
They discover ancient cars on even older streets.
And a city well preserved and most likely at it’s peak.
A culture so advanced, and by condition of the teeth.
They can tell that they was civil, not barbaric in the least.
A society at peace. With liberty and justice for all.
Neatly carved in what seems to be a wall.
They would doubt that there was any starvation at all.
That they pretty much had the poverty problem all solved.
From the sheer amount of paper, most likely used for trade.
Everything’s so organized. They had to be well behaved.
Assumed they had clean energy, but took to no enemies.
Very honest leaders with overwhelming sympathies.
Religions kinda complex. Kinda hard to figure out.
And this must be the temple.
This White. House
This world, my heart, my soul.
Things that I don’t know.
The icicles they grow.
They never let me go.
Scars are left as proof.
But tears they soak on through.
Things I’ve done.
My young.
My unforgivable youth.
Songtekstvertaling
Deze wereld, mijn hart, mijn ziel.
Dingen die ik niet weet.
De ijspegels groeien.
Ze lieten me nooit gaan.
Littekens blijven achter als bewijs.
Maar tranen waar ze doorheen weken.
Dingen die ik heb gedaan.
Mijn jongen.
Mijn onvergeeflijke jeugd.
We landen aan de horizon. De passie in hun ogen dan.
Wat ze denken van eilanden en veel meer in hun grootte.
Overvloedig en overvloedig en resource om hen te voorzien.
Levert weinig. Moreel als het zo zwaar in ze zit.
Nu neemt het gestaag af.
Terugkeer is geen optie, omdat de noodzaak hen ontkent.
Hiermee kiezen ze ervoor om erin te duiken.
Nu langs de kust en zo bewust van hun aankomst.
Andere kinderen van dit land bereiden zich voor om te delen in hun overleving.
Een pigeontry van veren staat Zijne Majesteit met schatten.
Nu de materiële dingen die koningen nooit voor eeuwig konden volhouden.
Maar geheimen van de geestenwereld en hoe samen te leven in harmonie.
Zijn hoofd zou de eerste zijn die ze zouden scheiden.
En vast op een snoek langs het strand.
Als een waarschuwing voor de rest om zich af te wenden van hun geloof.
En zo begon het hier. En 500 jaar lang.
Marteling, terreur, angst tot ze bijna verdwijnen.
Deze wereld, mijn hart, mijn ziel.
Dingen die ik niet weet.
De ijspegels groeien.
Ze lieten me nooit gaan.
Littekens blijven achter als bewijs.
Maar tranen waar ze doorheen weken.
Dingen die ik heb gedaan.
Mijn jongen.
Mijn onvergeeflijke jeugd.
Manieren en middelen van mishandelde mensen.
Een slavenarbeider verschaft rijkdom aan de machine.
En helpt het nieuwe regime te vestigen en uit te breiden.
Het gebruik van het manifeste lot om het land over te hevelen.
Van inheemse verzorgers die het nauwelijks begrijpen.
"Hoe kan land eigendom zijn van een andere man. Waarschuwt men kan niet stelen wat gegeven is
als een geschenk. Is de hemel eigendom van vogels en rivieren van vissen.»
Maar de les als het verwarmd is, omwille van wat niet nodig is.
Je doodt maar eet het niet op.
De excessieve en elitisten repareren het niet als ze het verlaten.
De bossen werden opgeruimd, de fabrieken werden gebouwd.
En je fouten zullen herhaald worden door je toekomstige generatie gedoemd om te boeten voor
je misstappen.
Dwaasheid en gebreken, hebzucht en behoeften en onenigheid.
En je haastte je om het meeste te hebben, vanaf de dag dat je je Boten verliet.
Je zult verhongeren, maar nooit sterven. In een wereld van hongerige geesten.
Deze wereld, mijn hart, mijn ziel.
Dingen die ik niet weet.
De ijspegels groeien.
Ze lieten me nooit gaan.
Littekens blijven achter als bewijs.
Maar tranen waar ze doorheen weken.
Dingen die ik heb gedaan.
Mijn jongen.
Mijn onvergeeflijke jeugd.
Terwijl archeologen graven in de woestijnen van het oosten.
Hij leek 100 meter breed en 100 meter diep.
Ze ontdekken oude auto ' s op nog oudere straten.
En een stad goed bewaard en waarschijnlijk op zijn hoogtepunt.
Een cultuur zo geavanceerd, en door de conditie van de tanden.
Ze kunnen zien dat ze beschaafd waren, niet barbaars in het minst.
Een samenleving in vrede. Met vrijheid en gerechtigheid voor iedereen.
Netjes gesneden in wat lijkt op een muur.
Ze zouden twijfelen aan de honger.
Dat ze zo ' n beetje het armoedeprobleem opgelost hadden.
Gezien de hoeveelheid papier, waarschijnlijk gebruikt voor de handel.
Alles is zo georganiseerd. Ze moesten zich goed gedragen hebben.
Nam aan dat ze schone energie hadden, maar nam geen vijanden.
Zeer eerlijke leiders met overweldigende sympathie.
Religies zijn nogal complex. Moeilijk uit te vinden.
En dit moet de tempel zijn.
Deze Witte. Huis
Deze wereld, mijn hart, mijn ziel.
Dingen die ik niet weet.
De ijspegels groeien.
Ze lieten me nooit gaan.
Littekens blijven achter als bewijs.
Maar tranen waar ze doorheen weken.
Dingen die ik heb gedaan.
Mijn jongen.
Mijn onvergeeflijke jeugd.