Luna Obscura — The Burden of Solitude songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Burden of Solitude" van Luna Obscura.
Songteksten
Like tormented souls we’re lying on the ground
tears of the secrets are staind on our skin
shall we ever feel again the warmth of sun
at the end of night we’ll die like our dreams
Velvet are the thorns that making us to bleed
silent are the moments of our own desires
shall we ever hear again our silent screams
at the end of day we’ll become the fire
the burden of solitude…
…and we are longing for the unknown
where destiny is not a part of it
a veil of black grace is covering our eyes
blinded we are following our hearts…
oceans of past
(and i whisper in the moon:
«sear me with your light… bare me from my burden
take away my pain… and leave me alone
and leave me again… in my cold eternity…»)
Like forgotten angels we’re buried in the ashes
words of lust and sadness are written in our hands
shall we ever see again the light of pain
at the end of life we’ll return in dust
Forbiden are the hopes that will bring us joy
hopeless we are walking the path of ignorance
shall we ever dream again the paradise
at the end of time we’ll become the shadows
the burden of solitude…
Songtekstvertaling
Als gekwelde zielen liggen we op de grond
tranen van de geheimen zijn vlekkerig op onze huid.
zullen we ooit weer de warmte van de zon voelen
aan het eind van de nacht zullen we sterven zoals onze dromen
Fluweel zijn de doornen die ons doen bloeden
stil zijn de momenten van onze eigen verlangens
zullen we ooit nog ons stille geschreeuw horen
aan het eind van de dag worden we het vuur.
de last van eenzaamheid…
...en we verlangen naar het onbekende
waar het lot er geen deel van uitmaakt
een sluier van zwarte genade bedekt onze ogen
blind volgen we ons hart…
oceanen van het verleden
(en ik fluister in de maan:
"sear me with your light ... bare me from my burden
neem mijn pijn weg... en laat me met rust.
en laat me weer achter... in mijn koude eeuwigheid.…»)
Als vergeten engelen begraven we in de as
woorden van lust en verdriet zijn geschreven in onze handen
zullen we ooit weer het licht van pijn zien
aan het eind van het leven keren we terug in stof.
Forbiden zijn de hoop die ons vreugde zal brengen
hopeloos zijn we op het pad van onwetendheid
zullen we ooit weer dromen het paradijs
aan het eind van de tijd zullen we de schaduwen worden.
de last van eenzaamheid…