Lucio Dalla — Il parco della luna songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il parco della luna" van Lucio Dalla.
Songteksten
Sono più di cent’anni che al parco della luna
Arriva Sonni Boi con I cavalli di legno
E la sua donna Fortuna
I denti di ferro e gli occhi neri puntati
Nel cielo per capirne I misteri.
à nato a Ferrara anzi l’hanno trovato su un muro
à pieno di segni e I muscoli
Corrono sulla sua pelle.
Sonni Boi ha disegnato sulle braccia
La mappa delle stelle.
Di notte va a caccia e con il cavallo
Raccoglie chi si è perduto
Anch’io quante volte da bambino ho chiesto aiuto
Quante volte da solo mi sono perduto
Quante volte ho pianto e sono caduto
Guardando le stelle ho chiesto di capire
Come entrare nel mondo dei grandi
Senza paura paura di morire
Come uno zingaro seduto su un muro
Gli occhi nel cielo puntati sul futuro
Dei suoi mille figli non ricorda un viso
Ne ha avuto uno per coltello
Ha fatto un figlio per ogni nemico ucciso.
Sonni Boi non è cattivo ha perfino sorriso guardando
Fortuna accarezzandole il viso.
Li ho visti abbracciarsi come bimbi nel parco della luna
Tutti e due con una valigia nella mano
Con l’aria di chi deve partire
E andare lontano oppure morire,
In silenzio, sparire piano piano
Sopra il loro cavallo di legno con
La loro pelle scura nella mano
Adesso Sonni Boi e la sua donna Fortuna
Saranno a metà strada tra Ferrara e la luna
Songtekstvertaling
Ik ben meer dan 100 jaar oud dan het Maanpark.
Sonni Boi komt met de houten paarden.
En zijn gelukkige vrouw
Ijzeren tanden en puntige zwarte ogen
In de hemel om zijn mysteries te begrijpen.
Hij is geboren in Ferrara. ze vonden hem op een muur.
Het zit vol met tekenen en spieren
Ze rennen op zijn huid.
Sonni Boi trok op haar armen
De kaart van de sterren.
'S nachts gaat hij jagen en met het paard
Welkom bij <url>.
Hoe vaak heb ik als kind om hulp gevraagd?
Hoe vaak heb ik mezelf al verloren?
Hoe vaak heb ik niet gehuild en gevallen?
Kijkend naar de sterren vroeg ik om te begrijpen
Hoe de wereld van de grote te betreden
Angst om te sterven
Als een zigeuner die op een muur zit
Ogen in de lucht gericht op de toekomst
Van zijn duizend kinderen herinnert hij zich geen gezicht
Hij had er een voor een mes.
Hij maakte een zoon voor elke vijand die gedood werd.
Sonni Boi is niet slecht heeft zelfs een glimlach
Veel geluk met haar gezicht te strelen.
Ik zag ze knuffelen als kinderen in het Maanpark.
Allebei met een koffer in hun hand.
Met de lucht van degenen die moeten vertrekken
En ver gaan of sterven,
In stilte, langzaam verdwijnen
Over hun houten paard met
Hun donkere huid in de hand
Nu Sonni Boi en zijn gelukkige vrouw
Ze zullen halverwege zijn tussen Ferrara en de maan.