Love Of Lesbian — Nada songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nada" van Love Of Lesbian.
Songteksten
Tragaluz, ventana abierta, empiezo a observar a los ancianos del principal.
Están bailando cuando él pide hablar.
«¿Y si yo, después de hacerse la oscuridad, espero poder ver esa luz,
la que te anuncia que es el acto final?
¿Y si no se abre el telón, y todo se apaga?
Sería absurdo, como llegar a un hotel con puertas cerradas,
ni bienvenidas… nada… nada.
¿Seré capaz de poderte avisar? Como el ruido sin aire, ¿qué haré?"
«Nada. Resignarte sin más. Son así los ciclos de soledad.»
Tragaluz. Y esa ventana que da a un mundo exterior.
Sigue cerrada por semanas,
y al fin nos encontramos de manera casual.
Y al preguntar si está más animada, inspira y dice que al irse él entraron
tinieblas.
Son mudas, densas. Y es que incluso al abrir, ventanas y mantas,
o debajo de las sábanas… nada… nada…
La nada un rey que le prohíbe chillar.
Justo en aquel instante callé.
Nada es lo que dije, si en mi generación el «para siempre» es «casi» y en
«nada"se quedó.
Ya no hubo un encuentro más.
Creí que ahora vivía con un familiar,
y no, los vi en dos mil portadas
Fue un caso singular.
Leí que se llevaron cien millones de un banco, y sí,
la cámara blindada brilló.
Y todo había salido genial. Quién sabe dónde andarán…
(Gracias a Sara por esta letra)
Songtekstvertaling
Dakraam, raam open, ik begin de ouderlingen van de directeur te observeren.
Ze dansen als hij vraagt om te praten.
"Wat als ik, na het donker worden, hoop dat licht te zien,
degene die zegt dat het de laatste akte is?
Wat als het gordijn niet opengaat en alles uit gaat?
Het zou absurd zijn, zoals in een hotel aankomen met gesloten deuren. ,
noch welkom ... niets ... niets.
Kan ik je waarschuwen? Zoals het luchtloze geluid, wat moet ik doen?"
«Niets. Neem gewoon ontslag. Net als de cycli van eenzaamheid.»
Dakraam. En dat raam dat een buitenwereld overziet.
Het is nog weken gesloten.,
en eindelijk ontmoeten we elkaar.
En als ze vraagt of ze levendiger is, inspireert ze en zegt dat toen ze wegging hij binnenkwam.
duisternis.
Ze zijn dom, dom. En is dat zelfs bij het openen, ramen en dekens,
of onder de lakens ... niets ... niets…
Niets wat een koning hem verbiedt om te gillen.
Dan hou ik m ' n mond.
Niets is wat ik zei, als in mijn generatie de "voor altijd" is "bijna" en in
"niets"bleef.
Er was geen vergadering meer.
Ik dacht dat ik nu met een familielid samenwoonde.,
en nee, ik zag ze op tweeduizend dekens.
Het was een unieke zaak.
Ik las dat ze honderd miljoen van een bank namen, en ja,
de gepantserde camera scheen.
En alles was goed gekomen. Wie weet waar ze zullen zijn.…
(Dank aan Sara voor deze brief)