Louis Capart — Heritage Senan songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Heritage Senan" van Louis Capart.
Songteksten
Nous sommes du pays où la mer et le vent
Ont donné aux rêves des enfants
Le goût salin des pierres usées par les embruns
Et la pluie compagne des chagrins (bis)
Un pays si petit face au grand océan
Qu’on ne voit pas son ombre au couchant
Un trait sur l’horizon fait de quelques maisons
De granit et de brun goémon (bis)
Ici par grand soleil aux langueurs des étés
Peu de plages où l’on vient se dorer
Un nuage effacé ne fait pas oublier
Qu’une vague peut tout emporter (bis)
D’une roche fragile à l’abord des gros temps
Bateau frêle à la cape souvent
Quand la Vieille au levant et l’Ar Men au Ponant
Veillent toujours la vie des Sénans (bis)
Nous sommes d’un pays qu’on ne quitte jamais
Que l’on porte en soi comme un secret
Comme un rêve un peu fou d’inscrire au fond de nous
Toute l’histoire de ce Caillou
L’Ile de Sein rebelle à l’usure des vents
Tient debout et porte ses enfants
Ceux qui restent l’hiver ou ceux qu’une misère
A poussés vers d’autres continents (bis)
C’est la Voix de notre île entendue dans la ville
A l'écho des douleurs de l’exil
Qui unit chaque feuille que la vie éparpille
Et refait l’arbre de la famille (bis)
Ce bel arbre nomade aux branches vagabondes
Qui jetait des ponts vers d’autres mondes
Revient toujours à terre au c ur de l'île-mère
Où ses pas mènent au cimetière (bis)
Croisée des grands chemins des vivants des défunts
Quand de loin le passé nous revient
En écriture d’or près d’un nom familier
On découvre «Joie aux trépassés «(bis)
Des pierres du village aux murs des petits champs
Chacun porte héritage d’antan
Quand l’horizon marin vers la Chaussée de Sein
Etait pour l'île son grand jardin. (bis)
Des siècles disparus le Sénan est têtu
Il a pris Patience pour vertu
Quand du Sud en Guilcher, du nord en «Loup de mer «Quelqu'un porte toujours nos bannières (bis)
Dans le noir dont les femmes habillent la tristesse
Un îlien voit toujours la tendresse
Qui éclaire sous la Jibilinenn austère
Le beau visage d’une grand-mère (bis)
Lui racontant le soir de si belles histoires
Qu’elles sont restées dans sa mémoire
Comme autant de chansons empreintes du breton
Le plus beau, celui de la Maison (bis)
Sur la route du phare où l’on flâne rêveurs
Au Nifran, au Lenn ou au Gueveur
Au Men Brial en vue des bateaux attendus
On jette l’ancre sur l’imprévu (bis)
Le monde se refait dans les bistrots des quais
Où l’on va Iliens ou Paimpolais
Par marées de bonheur ou de mélancolie
On pourrait chanter toute la nuit (bis)
«Qui voit Sein voit sa fin», «Nul n’a franchi le Raz
Sans connaître ni peur ni Dégâts»
Ces dictons répétés qu’on voudrait oublier
Reviennent à l’heure d’embarquer (bis)
D’Audierne ou Douarnenez l’Enez Sun est passé
Par des grains, des vagues déchaînées
Mais l’on garde quand même cette crainte du jour
D’un possible départ sans retour (bis)
Notre petit royaume aux mille paysages
Mille roches aux terribles visages
Nous apporte la paix lorsque le vent se tait
Que l'île reprend vie sur les quais (bis)
Des ruelles on entend le rire des enfants
Ou Kornog à l'église en passant
Quitter l'île à l’instant s'éloigner du rocher
Ce serait partir à l'étranger (bis)
Songtekstvertaling
We komen uit het land waar de zee en de wind
Gegeven aan de dromen van kinderen
De zoute smaak van stenen gedragen door spray
En de regen begeleidt verdriet (bis)
Zo ' n klein land tegenover de Grote Oceaan.
Dat we zijn schaduw niet zien bij zonsondergang
Een lijn aan de horizon gemaakt van een paar huizen
Graniet en bruine Goemon (bis)
Hier door de grote zon naar kwijnende zomers
Enkele stranden waar we komen om ons te koesteren
Een gewiste wolk laat je niet vergeten
Dat een golf alles kan wegnemen (bis)
Van een fragiele rots aan het begin van slecht weer
Broze boot vaak naar de Kaap
Toen de oude vrouw bij de levant en de Ar mannen bij de Ponant
Let altijd op het leven van de Senans (bis)
We komen uit een land dat we nooit verlaten
Die men op zich draagt als een geheim
Als een droom een beetje gek te schrijven in de rug van ons
De hele geschiedenis van deze kiezelsteen
Het eiland Sein verzet zich tegen de wind.
Staat en draagt zijn kinderen
Zij die in de winter verblijven of zij die ongelukkig zijn
A naar andere continenten geduwd (bis)
Dit is de stem van ons eiland in de stad.
De pijn van ballingschap herhalen
Dat elk blad verenigt dat het leven verstrooit.
En de stamboom (bis)
Deze prachtige nomadische boom met zwervende takken
Die bruggen bouwde naar andere werelden.
Komt altijd terug aan land in het hart van het moedereiland
Waar zijn stappen leiden naar de begraafplaats (bis)
Kruispunt van de grote paden van het leven van de overledene
Als het verleden van ver tot ons terugkomt.
In Golden writing near a household name
We ontdekken " joie aux trepassés "(bis)
Van de stenen van het dorp tot de muren van de kleine velden
Elk draagt een erfenis van vroeger
Wanneer de zee horizon naar het trottoir loopt.
Was voor het eiland zijn grote tuin. (bis)
Eeuwen voorbij Senan is koppig
Hij nam geduld voor deugd.
Wanneer van het zuiden naar Guilcher, van het noorden naar "zeewolf "iemand altijd draagt onze spandoeken (bis)
In het donker wiens vrouwen verdriet kleden
Een eilander ziet altijd tederheid.
Dat verlicht onder de sobere Jibilinenn.
Het mooie gezicht van een grootmoeder (bis)
Hem ' s avonds zulke mooie verhalen vertellen
Dat ze in zijn herinnering bleven.
Zoals zoveel nummers imprints van breton
De mooiste, die van het huis (bis)
Op de weg naar de vuurtoren waar dromers wandelen
Nifran, Lenn of Gueveur
Bij de mannen Brial met het oog op de verwachte Boten
We werpen het anker op het onverwachte (bis)
De wereld wordt opnieuw opgebouwd in de bistro ' s op de dokken
Waar gaan we heen Iliens of Paimpolais
Door de getijden van geluk of melancholie
We kunnen de hele nacht zingen.)
"Wie de borst ziet, ziet het einde", " niemand is de Raz overgestoken."
Zonder angst of schade»
Deze herhaalde uitspraken die we willen vergeten
Terugkeer bij het aan boord gaan (Bib)
D ' Audierne of Douarnenez de Enez zon is voorbij
Door korrels, wilde golven
Maar we houden nog steeds deze angst voor de dag
Mogelijk vertrek zonder terugkeer (Bib)
Ons kleine koninkrijk met duizend Landschappen
Duizend stenen met vreselijke gezichten
Brengt ons vrede als de wind stil is
Dat het eiland weer leven krijgt in de dokken (bis)
Uit de steegjes horen we het gelach van kinderen
Of Kornog in de kerk trouwens.
Verlaat het eiland op dit moment ga weg van de rots
Het zou gaan naar het buitenland (Bib)