Lou Reed — The Debt I Owe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Debt I Owe" van Lou Reed.
Songteksten
Every day, several times a day, a thought comes over me
I owe more debts than I ever can pay back more money than I’ll ever see
I walk around the streets of Coney Island
I look through the windows of every store
I peep through the hallways and the doorways and I think of this debt I owe
I feel like a piece of crushed wreckage, some smashed car in a salvage yard
A vision of an old newspaper blown across an old navy yard
A curbstone chipped and beaten, a piece of gum stuck to a shoe
An empty pack of used matches, an empty version of you
People stroll and they saunter like papercups thrown in the trash
They’re crawling all over the sidewalks, their wallets stuck in their pants
And it comes over me like a mist rising, a fog falling over a ship
The bell is ringing out danger, but it’s too late to cancel this trip
I see the mist rising before me, my hand reappears by my face
By my waist a cold empty pocket, on my wrist the tears from your face
And I think of what I thought this cold morning, it’s the same thing I’m
thinking at three
I owe more than I can ever pay back, more than I’ll ever see
I think of what I thought this cold morning, I think of what I’m thinking at
three
At ten and at midnight the same damn thing, I wish this debt was about money
Songtekstvertaling
Elke dag, meerdere keren per dag, komt er een gedachte bij me op.
Ik ben meer schulden schuldig dan ik ooit kan terugbetalen meer geld dan ik ooit zal zien.
Ik loop door de straten van Coney Island
Ik kijk door de ramen van elke winkel
Ik gluur door de gangen en de doorgangen en ik denk aan mijn schuld.
Ik voel me als een stuk verbrijzeld wrak, een verbrijzelde auto in een bergingswerf.
Een visioen van een oude krant over een oude Navy yard.
Een steen gechipt en geslagen, een stukje kauwgom aan een schoen geplakt
Een leeg pakket van gebruikte lucifers, een lege versie van jou
Mensen lopen en slenteren rond als papierkussen die in de prullenbak worden gegooid.
Ze kruipen over de stoep, hun portemonnees zitten vast in hun broek.
En het komt over me heen als een nevel die opkomt, een mist die over een schip valt
De bel rinkelt gevaar, maar het is te laat om deze reis te annuleren.
Ik zie de mist voor me opkomen, mijn hand verschijnt bij mijn gezicht.
Bij mijn middel een koude lege zak, op mijn pols De Tranen van je gezicht
En ik denk aan wat ik dacht deze koude ochtend, het is hetzelfde wat ik ben
ik denk om drie uur.
Ik ben meer schuldig dan ik ooit terug kan betalen, meer dan ik ooit zal zien.
Ik denk aan wat ik dacht deze koude ochtend, Ik denk aan wat ik denk aan
drie
Om tien uur en om middernacht ... wou ik dat deze schuld om geld ging.