Los Bunkers — Miño songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Miño" van Los Bunkers.
Songteksten
Fueron las canchas, donde corrí.
El picaporte de la puerta que no abrí.
El miedo a la oscuridad
y un viejo amor por conquistar
Sentada, sola y triste con la cruel verdad,
la mano se hizo amiga de la soledad
Es evidente que el perdón
De los recuerdos se aburrió.
Nadie me esperara, como lo quise ayer.
En las veredas como imagine
si fuese así la eternidad,
yo no quisiera despertar
Tantas caras que tengo olvidar.
No hay palabras, sin ponerse a gritar.
Se rieron de ti, no pudiste dormir
pero tu propia vergüenza
Ya no vives de ti, no supiste morir
por que tu propia tristeza
se incendió
Todos colgados tras del camión
las mismas rejas oxidadas por el sol
El hambre que no conocí
me hizo mucho más feliz
Lavando a mano dentro de un piano
un cura oculto bautizo a mi hermano
Las cicatrices las guarde
por si no fueras a volver
Nadie me esperara, como lo quise ayer.
En las veredas como imagine
si fuese así la eternidad,
yo no quisiera despertar
Tantas caras que tengo olvidar.
No hay palabras, sin ponerse a llorar.
Se rieron de ti, no pudiste dormir
pero tu propia vergüenza
Ya no vives de ti, no supiste morir
por que tu propia tristeza
Songtekstvertaling
Het was de rechtbank, waar ik rende.
De deurknop die ik niet open deed.
Angst voor duisternis
en een oude liefde om te veroveren
Zittend, alleen en verdrietig met de wrede waarheid,
de hand werd vrienden met eenzaamheid
Het is duidelijk dat vergeving
Van herinneringen die hij verveelde.
Niemand zal op me wachten, zoals ik gisteren wilde.
Op de trottoirs zoals ik me voorstel
was de eeuwigheid maar,
Ik wil niet wakker worden.
Zoveel gezichten die ik moet vergeten.
Geen woorden, geen geschreeuw.
Ze lachten je uit, je kon niet slapen.
maar je eigen schaamte
Je leeft niet meer van jezelf, je wist niet hoe je moest sterven.
omdat je eigen verdriet
het vatte vlam.
Allemaal achter de truck gehangen
dezelfde tralies verroest door de zon
De honger die ik nooit heb gekend
het maakte me zoveel gelukkiger.
Hand wassen in een piano
een verborgen priester doopte mijn broer.
Houd de littekens
voor het geval je niet terugkomt.
Niemand zal op me wachten, zoals ik gisteren wilde.
Op de trottoirs zoals ik me voorstel
was de eeuwigheid maar,
Ik wil niet wakker worden.
Zoveel gezichten die ik moet vergeten.
Geen woorden, geen gehuil.
Ze lachten je uit, je kon niet slapen.
maar je eigen schaamte
Je leeft niet meer van jezelf, je wist niet hoe je moest sterven.
omdat je eigen verdriet