Liu & Léu — Jeitão de Caboclo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Jeitão de Caboclo" van Liu & Léu.
Songteksten
Se eu pudesse voltar aos bons tempos de criança
Reviver a juventude com muita perseverança
Morar de novo no sítio na casa de alvenaria
Ver os pássaros cantando quando vem rompendo o dia
Eu voltaria a rever o pé de manjericão
A curruila morando lá no oco do mourão
Os bezerros do piquete e nossas vacas leiteiras
O papai tirando leite bem cedinho na mangueira
Eu voltaria a rever o ribeirão Taquari
Com suas águas bem claras onde eu pesquei lambari
O nosso carro de boi, o monjolo e a moenda
As vacas Maria-Preta, Tirolesa e a Prenda
Na varanda tábua grande cheia de queijo curado
E mamãe assando pão no forno de lenha ao lado
Nossa reserva de mato, linda floresta fechada
As trilhas fundas do gado retalhando a invernada
Queria rever o sol com seus raios florescentes
Sumindo atrás da serra roubando o dia da gente
O pé de dama-da-noite junto ao mastro de São João
Que até hoje perfumam a minha imaginação
O caso é que eu não posso fazer o tempo voltar
Sou um cocão sem chumaço que já não pode cantar
Hoje eu vivo na cidade perdendo as forças aos poucos
Mas não consigo perder o meu jeitão de caboclo
Songtekstvertaling
Als ik als kind terug kon gaan naar de goede tijden
Jeugd herleven met veel doorzettingsvermogen
Opnieuw leven op de site in het huis metselwerk
Zie de vogels zingen als de dag breekt
Ik zou de basilvoet opnieuw bekijken.
De curruila die daar in de holte van mourão woont
De picket kalveren en onze melkkoeien
Papa neemt heel snel melk in de slang.
Ik zou de Taquari Creek opnieuw bezoeken.
Met zijn heldere wateren waar ik op lambari viste.
Onze ossenkar, de monjolo en de moenda
The Black Mary cows, Zipline and the gift
Op het balkon grote plank gevuld met gezouten kaas
En Mam bakt brood in de houtoven hiernaast.
Ons bosreservaat, prachtig gesloten bos
De diepe veewegen die overwinteren.
Ik wilde de zon bekijken met zijn bloeiende stralen.
Verdwijnen achter de zaag stelen de dag van ons
De voet van de Vrouwe van de nacht bij de mast van St. John
Dat zelfs vandaag mijn verbeelding
Het punt is, Ik kan de tijd niet terug laten gaan.
Ik ben een kak zonder poep die niet meer kan zingen.
Vandaag leef ik in de stad, geleidelijk aan verlies ik mijn kracht.
Maar ik kan mijn caboclo stijl niet verliezen.