Light This City — Guiding The North Star songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Guiding The North Star" van Light This City.
Songteksten
In a world of such complex pathways we all feel lost.
No one could ever understand your directions
They used to be crystal clear
But they’ve been smeared by all the fingerprints
Of wanderers along your obscured path
Our messages all got tangled in their journeys from mouth to ear
White noise is filtered out as I submerge my head
Beneath the ocean I can’t seem to escape
Pathways are scarce down here, and no one needs to find their own way,
No one wants to explore their own fate
The current takes them to where they should be It’s easier than to realize who you are, or that you’ve made a mistake
In a place where isolation washes through your lungs
Like acid and leaves you empty and burning
My message was crystal clear
But it’s been muted by all the footsteps
Of wanderers along this obscured path
Our images all got distorted in their journeys through our memories
If I don’t respond, it’s because I can’t hear you, and my brain is turning red
From being alienated for so long
I think I might have been abandoned under the surface
This way they can’t hear me screaming
This way they can’t feel me biting
This way they can’t feel me scratching
This way they can’t hear me The sounds are far quieter in a world where no one lives
The pain is much fiercer when you can’t force someone else to feel it If the earthen course would have taken me through bitter wars and meager
comforts
At least I would have never known
The loneliness I failed to endure
Whose vastness reaches past the depths of the sea I have drowned myself in.
Songtekstvertaling
In een wereld van zulke complexe paden voelen we ons allemaal verloren.
Niemand kan je aanwijzingen begrijpen.
Vroeger waren ze kristalhelder.
Maar ze zijn uitgesmeerd door alle vingerafdrukken.
Van zwervers langs je verborgen pad
Onze boodschappen raakten verstrikt in hun reizen van mond tot oor.
Witte ruis wordt eruit gefilterd als ik mijn hoofd onderdomp
Onder de oceaan kan ik niet ontsnappen.
Paden zijn schaars hier beneden, en niemand hoeft zijn eigen weg te vinden.,
Niemand wil zijn eigen lot verkennen.
De stroming brengt ze naar waar ze zouden moeten zijn. het is makkelijker dan te beseffen wie je bent, of dat je een fout hebt gemaakt.
Op een plek waar isolatie door je longen stroomt.
Zoals zuur en laat je leeg en brandend
Mijn boodschap was glashelder.
Maar het is gedempt door alle voetstappen.
Van zwervers langs dit verduisterde pad
Onze beelden werden vervormd tijdens hun reizen door onze herinneringen.
Als ik niet reageer, is dat omdat ik je niet kan horen, en mijn hersenen rood worden.
Van het al zo lang vervreemd zijn
Ik denk dat ik achtergelaten ben onder de oppervlakte.
Op deze manier kunnen ze me niet horen schreeuwen.
Op deze manier kunnen ze me niet voelen bijten.
Op deze manier kunnen ze me niet voelen krabben
Op deze manier kunnen ze me niet horen de geluiden zijn veel stiller in een wereld waar niemand woont
De pijn is veel erger als je iemand anders niet kunt dwingen om het te voelen als de aarden koers me door bittere oorlogen en schamele
comfort
Ik had het tenminste nooit geweten.
De eenzaamheid die ik niet kon verdragen
Wiens uitgestrektheid voorbij de diepten van de zee reikt waar ik mezelf in verdronken heb.