Les petits humains — La colline songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La colline" van Les petits humains.
Songteksten
Sur la colline
S’emmêlent les quatre vents,
Ils dessinent
Avec le blé des champs
Des histoires
Que les yeux des enfants
Savent voir
Puis repartent en tournant
Vers le ciel,
De là-haut paraît-il
Terre est belle :
On aperçoit les lacs,
Pas les ruines
Et la colline.
De la colline,
On voit la ville qui danse,
S’illumine,
Les voix, les violons lancent
Quelques airs
Qui viennent se briser
Sur les pierres
Car les sons veloutés
Sont moins forts
Que cette ville qui paraît
Contreforts ;
Il n’y a pas de tours,
De machines
Sur la colline
Sur la colline,
Il y a une rose rouge,
Sanguine,
Qui dès que son monde bouge,
Fière arcane,
Au milieu des bruyères
Se fane ;
Plantée en mauvaise terre
Sans doute,
Sa beauté manquera
À l’Août ;
Il reste des pétales,
Pas d’épines,
Sur la colline.
Sur la colline,
Il y a une petite fille
Que chagrine
Le départ d’un ami
Vers ailleurs
En ne laissant que deux
Ou trois fleurs ;
Pour toujours dans ses yeux
Elles sont mille,
Leur abondance la rend
Moins fragile ;
Elle a trouvé la force
Divine
Sur la colline.
Sur la colline,
Il y a moi qui chante
Ma comptine,
Les larmes qui me hantent
Et me blessent
Mais également les grâces
Et l’ivresse ;
Pour toujours elles s’embrassent
Et je rêve
Et comme le jour quand Lune
Se lève,
Cette petite chanson
Se termine
Sur la colline.
Songtekstvertaling
Op de heuvel raken de vier winden elkaar, ze trekken met de tarwe van de velden verhalen die de ogen van de kinderen weten te zien en dan verlaten draaien naar de hemel, van boven lijkt het alsof de aarde is mooi : men ziet de meren, niet de ruïnes en de heuvel.
Vanaf de heuvel zien we de stad die danst, oplicht, de stemmen, de violen gooien een aantal melodieën die komen om de stenen te breken omdat de fluwelen geluiden minder sterk zijn dan deze stad die uitlopers lijkt ; er zijn geen torens, machines op de heuvel op de heuvel, er is een rode roos, bloed, dat zodra zijn wereld beweegt, trotse arcane, in het midden van de heide fades ; geplant in slechte grond zonder twijfel, haar schoonheid zal ontbreken in Augustus ; er zijn nog steeds bloemblaadjes, geen doornen, op de heuvel.
Op de heuvel bevindt zich een klein meisje dat het vertrek van een vriend naar een ander treurt door slechts twee of drie bloemen achter te laten; voor altijd in haar ogen zijn het er duizend, hun overvloed maakt haar minder breekbaar ; ze heeft de goddelijke kracht op de heuvel gevonden.
Op de heuvel zing ik mijn kinderliedje, de tranen die me achtervolgen en pijn doen, maar ook de genaden en dronkenschap; voor altijd kussen ze en ik droom en net als de dag waarop de maan opkomt, eindigt dit liedje op de heuvel.