Les Goristes — Les anciens nous parlaient songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les anciens nous parlaient" van Les Goristes.

Songteksten

Les anciens nous parlaient avec quelques regrets du vieux Brest d’avant-guerre
Celui des vieilles ruelles, des quartiers d’caractère quand la ville était belle
Avec ses hautes murailles et son port enfumé, le grand pont qui tournait
C’est vrai qu’on a l’béton, la froidure des façades et les rues pleines de vent
Refrain: Mais la gouaille brestoise, le parler et l’accent
Et la chaleur humaine qu’on partage en chansons
Les anciens nous parlaient avec quelques regrets du bon temps d' l’arsenal
Du temps de Brest la rouge quand les poings se levaient, la misère qui régnait
Et l’on avait du mal à remplir sa gamelle malgré tous les chantiers
L’arsenal est bien mal, on n’y fait plus d’bateaux, faudrait qu’on s’bouge les
os !
Les anciens nous parlaient avec quelques regrets du bon temps d’la marine
Des pompons des marins, des casquettes et galons des officiers fringants
Qui f’saient sourire les filles dans les petits bistrots, les bars à matelots
On en voit d’moins en moins et aujourd’hui les filles peuvent prendre un
commandement !
Les anciens nous parlaient avec quelques regrets des chansons du vieux temps
D' Ansquer, de MacOrlan ou de Jean Quéméneur, de Fanny d’Laninon
Du grand Jim Sévellec, de Monsieur Jacques Prévert et puis de Pierre Péron
Aujourd’hui les artistes s’appellent Manu, Miossec, Matmatah, les Goristes…
Le passé hante encore nos rues et nos quartiers venteux et bétonnés
Et les anciens revoient leur jeunesse tourmentée comme une belle épopée
Faisant fi des souffrances, des torrents de malheur et de la pauvreté
Mais il y a les gens, les tits zefs, les yannicks et la vue sur la rade
Qu’est la plus belle du monde…

Songtekstvertaling

De ouderen spraken ons met enige spijt over de oude vooroorlogse Brest.
Die van de oude steegjes, wijken van karakter toen de stad mooi was
Met zijn hoge muren en zijn rokerige haven, de grote brug die draaide
Het is waar dat we beton, koude gevels en winderige straten hebben
Chorus: but the brestanish player, the talk and the accent
En de menselijke warmte die we delen in liedjes
De ouderen spraken met ons met enige spijt over de goede tijden van het arsenaal
Vanaf de tijd van Brest de rode toen Vuisten opstonden, de ellende die heerste
En we hadden het moeilijk om zijn kom te vullen ondanks alle bouwplaatsen.
Het arsenaal is erg slecht, we maken niet meer Boten, we moeten de
bones !
De ouderen spraken met ons met enige spijt over het goede weer van de Marine.
Pompoenen van matrozen, hoeden en strepen van onstuimige officieren
Wie lacht de meisjes in de kleine bistro ' s, de bars van matrozen
We zien er steeds minder van en vandaag kunnen meisjes een
Commando !
De ouderen spraken ons met enige spijt over de liedjes van vroeger.
Ansquer, MacOrlan of Jean Quemeneur, Fanny d ' Laninon
De grote Jim Sevellec, Monsieur Jacques Prévert en dan Pierre Péron
Tegenwoordig heten de kunstenaars Manu, Miossec, Matmatah, de Goristen…
Het verleden achtervolgt nog steeds onze winderige en geconcretiseerde straten en buurten.
En de ouden zien hun gekwelde jeugd als een prachtig episch
Het negeren van lijden, stortvloed van ellende en armoede
Maar er zijn de mensen, de Tieten zefs, de yannicks en het uitzicht op de haven
Wat is het mooiste ter wereld…