Les Cowboys Fringants — Plus rien songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Plus rien" van Les Cowboys Fringants.
Songteksten
There are but moments left to my life
No more than a few hours as I sense myself weaken
My brother died yesterday in the middle of the desert
I am now the last man of the Earth
They told me once, when I was a child
What had been the air of the world long long ago
When lived the parents of my great grand-parents
And winter snow still fell
In those times we lived the cycles of the seasons
And the end of the summers brought the harvest
A water pure and clear ran gurgled in the streams
Where came slake thirst deer and moose
But I never saw but a desolate planet
Lunar landscapes and suffocating heat
And all my friends die of thirst or hunger
Like flies falling 'til there was but nothing…
Nothing…
Nothing…
There are but moments left to my life
No more than a few hours as I sense myself weaken
My brother died yesterday in the middle of the desert
I am now the last man of the Earth
It all started many years before
When my ancestors were clouded
By pieces of paper they called money
Which made some men very rich and powerful
And these new gods backed from nothing
Were ready to do all to arrive at their ends
To enrich themselves further they razes the earth
Polluted the air and tarred the rivers
But at the end of a century some people lifted themselves up And warned them that this all must be stopped
But they did not understand this wise prophecy
These men did not talk but in terms of profit
Its years later that they saw the nonsense
In the panic they declared a state of emergency
When all the oceans swallowed the islands
And the floods struck the big cities
And then for a full decade
It was the hurricanes and then the fires
The earthquakes and the great droughts
Everywhere on the faces was read distress
The people had to fight against the pandemics
Decimated by the millions by atrocious sicknesses
And then the rest died of thirst or hunger
Like flies falling 'til there was but nothing…
Nothing…
Nothing…
My brother died yesterday in the middle of the desert
I am now the last man of the Earth
Really the intelligence we were given
Was but a beautiful poisoned gift
For there are but moments left to my life
No more than a few hours as I sense myself weaken
I can no longer walk I have trouble breathing
Goodbye humanity…
Goodbye humanity…
Songtekstvertaling
Er zijn nog maar momenten in mijn leven.
Niet meer dan een paar uur als ik voel dat ik mezelf verzwak
Mijn broer stierf gisteren midden in de woestijn.
Ik ben nu de laatste man van de aarde.
Ze vertelden me eens, toen ik een kind was.
Wat was de lucht van de wereld lang geleden
Toen leefden de ouders van mijn overgrootouders
En de winter sneeuw viel nog steeds
In die tijd leefden we de cycli van de seizoenen
En het einde van de zomers bracht de oogst
Een zuiver en helder water gurgelde in de beekjes
Waar kwam slake thirst hert en eland
Maar ik heb nooit een verlaten planeet gezien.
Maanlandschappen en verstikkende hitte
En al mijn vrienden sterven van dorst of honger
Als vliegen die vallen tot er niets was…
Niets…
Niets…
Er zijn nog maar momenten in mijn leven.
Niet meer dan een paar uur als ik voel dat ik mezelf verzwak
Mijn broer stierf gisteren midden in de woestijn.
Ik ben nu de laatste man van de aarde.
Het begon jaren geleden.
Toen mijn voorouders vertroebeld waren
Door stukjes papier noemden ze het geld.
Wat sommige mannen zeer rijk en machtig maakte
En deze nieuwe goden gesteund uit het niets
Waren klaar om alles te doen om aan hun einde te komen
Om zichzelf verder te verrijken vernietigen ze de aarde.
Vervuilde de lucht en teerde de rivieren
Maar aan het eind van een eeuw tilde een aantal mensen zichzelf op en waarschuwde hen dat dit alles moet worden gestopt
Maar ze begrepen deze wijze profetie niet.
Deze mannen spraken niet, maar in termen van winst.
Jaren later zagen ze die onzin.
In de paniek verklaarden ze de noodtoestand.
Toen alle oceanen de eilanden verslonden.
En de overstromingen troffen de grote steden.
En dan voor een volledig decennium
Het waren de orkanen en dan de branden.
De aardbevingen en de grote droogte
Overal op de gezichten was de angst te lezen.
Het volk moest de pandemieën bestrijden.
Gedecimeerd door de miljoenen door gruwelijke ziekten.
En de rest stierf van dorst of honger.
Als vliegen die vallen tot er niets was…
Niets…
Niets…
Mijn broer stierf gisteren midden in de woestijn.
Ik ben nu de laatste man van de aarde.
Echt de intelligentie die we kregen
Was maar een prachtig vergiftigd geschenk.
Want er zijn maar momenten over in mijn leven
Niet meer dan een paar uur als ik voel dat ik mezelf verzwak
Ik kan niet meer lopen Ik heb moeite met ademen
Vaarwel mensheid…
Vaarwel mensheid…