Leo Jiménez — Se Olvidó songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Se Olvidó" van Leo Jiménez.
Songteksten
Prisionero del desierto
solitario como un Tuareg.
Maltratado, humillado,
siente el miedo de poder sufrir.
Las estrellas le acompañan en silencio al anochecer.
Heredero de un legado escondido solo en la fe.
Se pasa el tiempo mirando al sol.
Ya su ceguera no puede parar.
Fría su alma, todo le da igual.
No existe razón, no ve solución,
él ya no tiene valor.
En su rostro reflejadas
las arrugas de la libertad.
El estigma de su alma
lleva el sello de la humildad.
Mira de nuevo a la luna
en su instinto por sobrevivir.
Está frío como el hielo
presintiendo que puede morir.
Pero un día todo le cambió,
Y en su tristeza a lo lejos sintió,
la mano de Dios le quería ayudar.
Sintió que era un sueño,
que no era real,
esclavo de su soledad.
Se olvidó
la alegría al despertar.
Se olvidó
el calor de la amistad.
Se olvidó
darle al tiempo su lugar.
Se olvidó
ver que todo no es maldad.
La locura es su sentencia
caminando solo en su verdad.
Maldiciendo con desprecio
todo lo que le pueda salvar.
Encerrado en su frontera
muere solo en su pedestal.
No hay lamento, no hay tristeza,
ni siquiera alguien llorará.
Y aquí se acaba esta historia fatal.
En algún pueblo, en alguna ciudad
puede haber alguien sufriendo así.
Se encierra en su mundo
y no quiere salir,
es la cruda realidad.
Se olvidó
darle al tiempo su lugar.
Se olvidó
ver que todo no es maldad.
Songtekstvertaling
Woestijngevangene
zo eenzaam als een Tuareg.
Misbruikt, vernederd,
hij voelt de angst voor lijden.
De sterren begeleiden hem in stilte in de schemering.
Erfgenaam van een erfenis die alleen in geloof verborgen is.
Hij staart altijd naar de zon.
Zijn blindheid kan niet stoppen.
Koud zijn ziel, het kan hem niet schelen.
Geen reden, geen oplossing.,
hij heeft geen moed meer.
Op zijn gezicht gereflecteerd
de rimpels van vrijheid.
Het stigma van zijn ziel
het draagt het zegel van nederigheid.
Kijk terug naar de maan
in zijn instinct om te overleven.
Het is koud als ijs.
het gevoel dat hij zou kunnen sterven.
Maar op een dag veranderde alles hem.,
En in zijn verdriet in de verte voelde hij,
de hand van God wilde hem helpen.
Hij voelde dat het een droom was.,
dat het niet echt was.,
slaaf van zijn eenzaamheid.
Hij is het vergeten.
de vreugde van het ontwaken.
Hij is het vergeten.
de warmte van vriendschap.
Hij is het vergeten.
geef de tijd zijn plaats.
Hij is het vergeten.
zorg dat niet alles slecht is.
Waanzin is zijn straf.
alleen lopen in zijn waarheid.
Vloeken met minachting
alles wat hem kan redden.
Opgesloten op zijn grens
hij sterft alleen op zijn voetstuk.
Er is geen spijt, er is geen verdriet,
zelfs niemand zal huilen.
En hier eindigt dit fatale verhaal.
In een stad, in een stad
er kan iemand zo lijden.
Hij sluit zichzelf op in zijn wereld.
en hij wil niet naar buiten.,
het is de ruwe realiteit.
Hij is het vergeten.
geef de tijd zijn plaats.
Hij is het vergeten.
zorg dat niet alles slecht is.