Léo Ferré — La vie d'artiste songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La vie d'artiste" van Léo Ferré.
Songteksten
On s’est rencontré par hasard
Ici, ailleurs ou autre part
Il se peut que tu t’en souviennes
Sans se connaître, on s’est aimé
Même si ce n’est pas vrai
Il faut croire à l’histoire ancienne
Je t’ai donné ce que j’avais
De quoi rêver, de quoi chanter
Et tu croyais en ma bohème
Mais si tu pensais, à vingt ans
Qu’on peut vivre de l’air du temps
Ton point de vue n’est plus le même
Cette fameuse fin du mois
Oui, depuis qu’on est toi et moi
Nous revient sept fois par semaine
Et nos soirées sans cinéma
Et mon succès qui ne vient pas
Et notre pitance incertaine
Tu vois, je n’ai rien oublié
De ce bilan triste à pleurer
Qui constate notre faillite
Il te reste encore de beaux jours
Oh, profites-en, mon amour
Car les années passent vite
Et maintenant, tu vas partir
Tous les deux, nous allons vieillir
Chacun pour soi, comme c’est triste
Tu pourras emporter le phono
Moi, je conserve la piano
Je continue ma vie d’artiste
Un jour, on ne sait trop pourquoi
Un étranger maladroit
Lisant mon nom sur une affiche
Te parlera de mes succès
Mais, un peu triste, toi, qui sait
Tu lui diras que je m’en fiche…
Songtekstvertaling
We hebben elkaar toevallig ontmoet.
Hier, elders of elders
Misschien weet je dat nog.
Zonder elkaar te kennen, hielden we van elkaar.
Zelfs als het niet waar is
Het is noodzakelijk om de oude geschiedenis te geloven
Ik gaf je wat ik had.
Wat te dromen over, wat te zingen
En jij geloofde in mijn bohemien
Maar als je zou denken, op 20
Dat we kunnen leven vanuit de lucht van de tijd
Uw standpunt is niet meer hetzelfde.
Dit beroemde einde van de maand
Ja, sinds we jou en mij zijn.
Komt zeven keer per week terug.
En onze avonden zonder Film
En mijn succes dat niet komt
En onze onzekere pitance
Ik ben niets vergeten.
Van deze droevige plaat om te huilen
Wie ziet ons bankroet?
Je hebt nog mooie dagen over.
Geniet ervan, liefste.
Want jaren gaan snel voorbij.
En nu ga je weg.
We worden allebei oud.
Iedereen voor zichzelf, hoe triest het is
Neem de phono maar.
Ik hou de piano.
Ik ga verder met mijn leven als kunstenaar.
Op een dag, weten we niet echt waarom
Een onhandige vreemdeling
Mijn naam lezen op een poster
Vertel je over mijn successen
Maar, een beetje triest, jij, wie weet
Zeg hem dat het me niet kan schelen.…