Léo Ferré — La memoire et la mer songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La memoire et la mer" van Léo Ferré.
Songteksten
La marée, je l’ai dans le c'ur
Qui me remonte comme un signe
Je meurs de ma petite s'ur, de mon enfance et de mon cygne
Un bateau, ca dépend comment
On l’arrime au port de justesse
Il pleure de mon firmament
Des années lumières et j’en laisse
Je suis le fantôme jersey
Celui qui vient les soirs de frime
Te lancer la brume en baiser
Et te ramasser dans ses rimes
Comme le trémail de juillet
Où luisait le loup solitaire
Celui que je voyais briller
Aux doigts de sable de la terre
Rappelle-toi ce chien de mer
Que nous libérions sur parole
Et qui gueule dans le désert
Des goémons de nécropole
Je suis sûr que la vie est là
Avec ses poumons de flanelle
Quand il pleure de ces temps là
Le froid tout gris qui nous appelle
Je me souviens des soirs là-bas
Et des sprints gagnés sur l'écume
Cette bave des chevaux ras
Au raz des rocs qui se consument
O l’ange des plaisirs perdus
O rumeurs d’une autre habitude
Mes désirs dès lors ne sont plus
Qu’un chagrin de ma solitude
Et le diable des soirs conquis
Avec ses pâleurs de rescousse
Et le squale des paradis
Dans le milieu mouillé de mousse
Reviens fille verte des fjords
Reviens violon des violonades
Dans le port fanfarent les cors
Pour le retour des camarades
O parfum rare des salants
Dans le poivre feu des gercures
Quand j’allais, géométrisant,
Mon âme au creux de ta blessure
Dans le désordre de ton cul
Poissé dans des draps d’aube fine
Je voyais un vitrail de plus,
Et toi fille verte, mon spleen
Les coquillages figurant
Sous les sunlights cassés liquides
Jouent de la castagnette tans
Qu’on dirait l’espagne livide
Dieux de granits, ayez pitié
De leur vocation de parure
Quand le couteau vient s’immiscer
Dans leur castagnette figure
Et je voyais ce qu’on pressent
Quand on pressent l’entrevoyure
Entre les persiennes du sang
Et que les globules figurent
Une mathématique bleue,
Sur cette mer jamais étale
D’où me remonte peu à peu
Cette mémoire des étoiles
Cette rumeur qui vient de là
Sous l’arc copain où je m’aveugle
Ces mains qui me font du fla-fla
Ces mains ruminantes qui meuglent
Cette rumeur me suit longtemps
Comme un mendiant sous l’anathème
Comme l’ombre qui perd son temps
À dessiner mon théorème
Et sous mon maquillage roux
S’en vient battre comme une porte
Cette rumeur qui va debout
Dans la rue, aux musiques mortes
C’est fini, la mer, c’est fini
Sur la plage, le sable bêle
Comme des moutons d’infini…
Quand la mer bergère m’appelle
Songtekstvertaling
The tide, I have it in the c & #3 ' ur
Dat tilt me op als een teken
Ik sterf aan mijn kleine S ' ur, mijn jeugd en mijn zwaan
Een boot, hangt ervan af hoe
We sluiten hem op in de haven van dichtbij.
Hij huilt uit mijn hemel
Lichtjaren en ik vertrek
Ik ben de jersey geest
Degene die op vrijdag komt
Fuck you in the mist
En jou oppikken in zijn rijmpjes
Zoals de July tremail
Waar de eenzame wolf gloeide
The one I saw shining
Naar de zandvingers van de aarde
Denk aan die zeehond.
Dat we op mond-tot-klauwzeer zouden loslaten
En die gurkt in de woestijn
Necropolis goemons
Ik weet zeker dat het leven hier is.
Met zijn flanellen longen
Als hij huilt uit deze tijd
The cold all gray that call us
Ik herinner me de nachten daar
En sprints gewonnen op het schuim
Dit kwijl van de paarden ras
Op de raz van de rotsen die branden
O De Engel van verloren genoegens
O geruchten van een andere gewoonte
Mijn verlangens zijn niet langer
Wat een verdriet van mijn eenzaamheid
En de duivel van de veroverde nachten
Met zijn pallor of rescue
En de paradijshaai
In het natte medium van schuim
Kom terug, groene meid van de fjorden.
Kom terug viool van de violen
In de haven bogen de likdoorns
Voor de terugkeer van kameraden
O zeldzame Geurstoffen
In het vuur peper van de scheuren
Toen ik ging, geometrisch,
Mijn ziel in de holte van jouw wond
In de rotzooi van je kont
In dageraad geperst
Ik zag nog een glas-in-lood raam.,
En jij groene meid, mijn milt
De genoemde schelpen
Onder de vloeibare kapotte zonnelichten
Castagnette tans Afspelen
Wat lijkt op razend Spanje
Goden van graniet, heb genade
Van hun sierlijke roeping
Als het mes zich ermee bemoeit.
In hun castagnette figuur
En ik kon zien wat er aan de hand was.
Als we op de glimp drukken
Tussen de blinden van het bloed
En dat de bloedcellen verschijnen
Een blauwe wiskunde,
Op deze zee verspreidt zich nooit
Van waar ik ga beetje bij beetje
Deze herinnering aan de sterren
Het gerucht dat daar vandaan komt
Onder de boogmaat, waar ik mezelf blind maak.
Die handen die me fla-fla maken
Die herkauwer laat dat kreunen.
Dit gerucht volgt me al heel lang.
Als een bedelaar onder anathema
Zoals de schaduw die zijn tijd verliest
Om mijn stelling te tekenen
En onder mijn rode make-up
Komt om te vechten als een deur
Het gerucht dat blijft bestaan
Op straat, naar Dead music
Het is voorbij, de zee is voorbij
Op het strand, het muf zand
Als schapen van Oneindigheid…
Als de shepherd sea me roept