Лариса Черникова — Мысли-птицы songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мысли-птицы" van Лариса Черникова.
Songteksten
Я бросаюсь из крайности в крайность
Нет спасенья мне в этом мире
Где осталась одна только жалость
Где чужое в своей квартире.
Как в тумане ищу тропинку
Представляя лица в лужах
Я рисую свою картинку
На расплавленных жизнью душах.
Черным цветом фломастер пишет
Создавая портрет за портретом
Это гончая жертву ищет
Это грань между тьмой и светом.
Я смотрю на свое отражение
По воде бьет кругами камень
Я себя привожу в движенье
Натыкаясь на стены руками.
Эти мысли-птицы строят гнёзда над пустотой
Я хочу сейчас забыться чтобы стать наконец собой
Расплатиться за все ошибки и сначала начать опять
Мне бы выдержать эту битву и не сдать, не сдать, не сдать.
Я бросаюсь из крайности в крайность
Утопая в любви и горе
Проклиная свою банальность
В окружении своих историй.
Я спускаюсь все ниже и ниже
Со ступенек покрытых пеплом
На ступени, где дно все ближе
Где прощаются с чистым небом.
Я пою свою молитву
О судьбе своей случайной
Мне бы выдержать эту битву
И не стать до конца отчаянной.
Зацепиться в падении этом
Хоть за что-то, хоть где-то, хоть как
Написав судьбу черным цветом
Белым цветом ее продолжать.
Songtekstvertaling
Ik ga van extreem naar extreem
Er is geen redding voor mij in deze wereld.
Waar alleen maar medelijden was
Waar iemand anders in zijn appartement is.
Ik ben op zoek naar een pad in een mist
Gezichten in Plassen
Ik teken mijn eigen tekening.
Op zielen gesmolten door het leven.
Black marker pen schrijft
Een portret maken voor een portret
Dit is een hond op zoek naar een slachtoffer.
Dit is de lijn tussen duisternis en licht.
Ik kijk naar mijn spiegelbeeld
In het water zijn cirkels van steen
Ik heb mezelf in beweging gezet.
Tegen muren botsen met zijn handen.
Deze gedachten zijn vogels die nesten bouwen boven de leegte.
Ik wil mezelf nu vergeten zodat ik eindelijk mezelf kan zijn.
Om te boeten voor alle fouten en opnieuw te beginnen
Ik zou deze strijd moeten voeren en niet opgeven, niet opgeven, niet opgeven.
Ik ga van extreem naar extreem
Verdrinken in liefde en verdriet
Zijn banaliteit vervloeken
Omringd door hun eigen verhalen.
Ik word steeds lager.
Van de trappen bedekt met as
Op de trappen waar de bodem dichterbij komt
Waar ze afscheid nemen van de heldere hemel.
Ik zing mijn gebed
Over het lot van zijn willekeur
Ik zou deze strijd overleefd hebben.
En wees niet wanhopig tot het einde.
Gevangen worden in deze herfst
Tenminste voor iets, tenminste ergens, tenminste hoe.
Schrijven van het lot van de zwarte kleur
Witte kleur om door te gaan.