Lara Fabian — L’homme Qui n’avait Pas De Maison songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L’homme Qui n’avait Pas De Maison" van Lara Fabian.
Songteksten
Il ne portait qu’un grand chapeau
Une canne et un long manteau
Il s’endormait sur les vieux bancs
Du parc où l’on allait souvent
Il dessinait des arcs-en-ciel
Sur les pavés, sous les gratte-ciels
Il se couchait près d’un sac bizarre
Où il cachait sa steel guitare
L’homme qui n’avait pas de maison,
Nous racontait tout plein d’histoires
S’il avait perdu la raison
Il n’avait pas perdu la mémoire
L’homme qui n’avait pas de maison,
Avait toujours un beau sourire,
Un grand sourire qui en dit long,
Quand ceux qui parlent n’ont rien à dire
Il ne portait qu’un grand chapeau
Une canne et un long manteau
Il s’endormait sur les vieux bancs
Du parc où l’on allait souvent
Il dessinait des arcs-en-ciel
Sur les pavés, sous les gratte-ciels
Il se couchait près d’un sac bizarre
Où il cachait sa steel guitare
L’homme qui n’avait pas de maison,
Avait gravé sur son visage
Les cruautés que les saisons
Avaient laissées sur leur passage
L’homme qui n’avait pas de maison
Rangeait son cœur dans une bouteille
Dont il tirait toute l’affection
Qui lui manquait au réveil…
Il ne portait qu’un grand chapeau
Une canne et un long manteau
Il s’endormait sur les vieux bancs
Du parc où l’on allait souvent
Il dessinait des arcs-en-ciel
Sur les pavés, sous les gratte-ciels
Il se couchait près d’un sac bizarre
Où il cachait sa steel guitare
Lara Fabian —,
Songtekstvertaling
Hij droeg alleen een grote hoed.
Een stok en een lange jas
Hij viel in slaap op de oude banken.
Van het park waar we vaak zijn geweest
Hij tekende regenbogen.
Op de kasseien, onder de wolkenkrabbers
Hij lag naast een rare tas.
Waar hij zijn stalen gitaar verstopte.
De man die geen thuis had,
Hij vertelde ons allerlei verhalen.
Als hij zijn verstand had verloren
Hij had zijn geheugen niet verloren.
De man die geen thuis had,
Hij had altijd een mooie glimlach.,
Een grote glimlach die veel zegt,
Als zij die spreken niets te zeggen hebben
Hij droeg alleen een grote hoed.
Een stok en een lange jas
Hij viel in slaap op de oude banken.
Van het park waar we vaak zijn geweest
Hij tekende regenbogen.
Op de kasseien, onder de wolkenkrabbers
Hij lag naast een rare tas.
Waar hij zijn stalen gitaar verstopte.
De man die geen thuis had,
Had gegraveerd op zijn gezicht
De wreedheden die de seizoenen
Had verlaten in hun pad
De man die geen thuis had
Stopte zijn hart in een fles
Waaruit hij alle genegenheid trok.
Die hij miste toen hij wakker werd.…
Hij droeg alleen een grote hoed.
Een stok en een lange jas
Hij viel in slaap op de oude banken.
Van het park waar we vaak zijn geweest
Hij tekende regenbogen.
Op de kasseien, onder de wolkenkrabbers
Hij lag naast een rare tas.
Waar hij zijn stalen gitaar verstopte.
Lara Fabian —,