Lacrimosa — Die Strasse der Zeit songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Die Strasse der Zeit" van Lacrimosa.
Songteksten
Und was ich sah war Menschlichkeit
Und was ich sah war Dummheit
Menschlicher Neigung entsprechend
Tierisches Verhalten
Den ganzen Tag habe ich gewartet
Und sah die Menschen nur an mir vorüber ziehen
Nun ist es Abend und die Straße leer
Ich bin müde
Wohin soll ich noch gehen?
Auf der Straße der Zeit
Alleine schon seit Stunden
Bin ich nun schon unterwegs
Mein Weg führt mich nach gestern
Auf der Straße der Zeit
Hier und da sah ich die Menschen
Flach danieder - stumm vor Angst
Von ihren Brüdern überrannt
Und rücksichtslos zertreten
Ich sah die Menschen
Tief beschämt
Verraten und enttäuscht
Und schon früh in ihrem Leben
Im Todeskampf sich wiegend
Besiegt oder als Sieger
Gestärkt oder zerstört
Am Ende bleibt nur Haß
Und so gehen sie zu Boden
Ich sah die Ruhmessäulen grober Menschen
Ich hörte selbst noch ihre Worte
Und war gerührt und tief bewegt
Doch zuvor sah ich ihr Ende
Und auch das ihrer Visionen
Ich durchwanderte die Kriege
Sah die Angst und das Verderben
Und ganz gleich ob Krieg - ob Frieden
Egoismus - blinder Haß
War doch immer hier zugegen
Und ich lief weiter durch die Nacht
Und sah nur mehr noch mehr Tränen
Und noch weiter lief ich fort
Und was ich sah war Dummheit
Menschlicher Neigung entsprechend
Tierisches Verhalten
Und als der Morgen sich erhob
Und die Nacht der Sonne wich
Zeigte sich mir jung und wild
Die große Zeit der Griechen
Und die Hoffnung dieser Menschen
Ihr Mut und ihre Kraft
Erfüllten mich auf meinem Weg
Zum ersten Mal mit Freude
Und erschöpft von allen Zeiten
Legte ich mich nieder
Vor den Mauern von Athen
Und während ich die Augen schließe
Sehe ich das junge Volk
Sich voller Hoffnung und voll Stolz
Im Angesicht der Sonne mehren
Songtekstvertaling
En wat ik zag was de mensheid en wat ik zag was domheid van de menselijke neiging volgens dierlijk gedrag de hele dag wachtte ik en zag de mensen gewoon voorbij gaan nu is het avond en de weg leeg Ik ben moe waar anders moet ik heen?
Op de weg, de tijd dat Alleen al voor een uur Ben ik nu al op Mijn manier en dat leidt me tot gisteren Op de weg van de tijd Hier en daar heb ik neergelegd de mensen keken Flatscreen dempen met de angst Van hun broeders en roekeloos En ik heb de volken vertreden keek naar overspoeld Diep schamen bedrogen en teleurgesteld En vroeg in uw leven In een gevecht tot de dood, Overwonnen zich vooral of als de winnaar wordt Versterkt of vernietigd Aan het eind alleen nog haat, En dus gaan ze op de grond zag ik de heerlijkheid van de pijlers van het bruto mensen die ik hoorde hun woorden En was ontroerd en diep bewogen, Maar voordat ik zag je En ook dat van hun visioenen Zag ik tijdens een wandeling door de oorlogen van de angst en vernietiging En ongeacht of er oorlog of vrede egoïsme blinde haat Was niet aanwezig hier de hele tijd, En ik liep door de nacht, En zag alleen maar meer en meer tranen En nog meer ik liep En wat ik zag was domheid Menselijke neiging dienovereenkomstig Dierlijke gedrag En dan de Ochtend steeg En de nacht van de zon die Liet me jong en wilde De grote tijd van de Grieken En de hoop van deze mensen, hun moed en hun kracht me Vol op mijn manier Voor de eerste Keer met plezier En uitgeput van alle keren dat ik Legde mij neer Voor de muren van Athene, En terwijl ik met de ogen Zie ik de jonge folk verzamelen vol van hoop en Trots In het gezicht van de zon verschillende