La Oreja de Van Gogh — Muñeca de Trapo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Muñeca de Trapo" van La Oreja de Van Gogh.
Songteksten
Como esos cuadros que aún están por colgar,
Como el mantel de la cena de ayer,
Siempre esperando que te diga algo más,
Y mis sentidas palabras no quieren volar.
Lo nunca dicho se disuelve en un té,
Como el infiel dice nunca lo haré.
Siento que estoy en una cárcel de amor,
Me olvidarás si no firmo mi declaración.
Me abrazaría al diablo sin dudar
Por ver tu cara al escucharme hablar.
Eres todo lo que más quiero,
Pero te pierdo en mis silencios.
Mis ojos son dos cruces negras
Que no han hablado nunca claro.
Mi corazón lleno de pena,
Y yo una muñeca de trapo.
Cada silencio es una nube que va,
Detrás de mí sin parar de llorar.
Quiero contarte lo que siento por ti,
Y que me escuche hablar la luna de enero
Mirándote a ti.
Me abrazaría al diablo sin dudar
Por ver tu cara al escucharme hablar.
Eres todo lo que más quiero,
Pero te pierdo en mis silencios.
Mis ojos son dos cruces negras,
Que no han hablado nunca claro.
Mi corazón lleno de pena,
Y yo una muñeca de trapo.
No tengo miedo al fuego eterno,
Tampoco a sus cuentos amargos.
Pero el silencio es algo frío,
Y mis inviernos son muy largos.
Y a tu regreso estaré lejos,
Entre los versos de algún tango,
Porque este corazón sincero,
Murió en su muñeca de trapo.
Songtekstvertaling
Zoals die foto ' s die nog opgehangen moeten worden.,
Zoals het tafelkleed van gisteren.,
Altijd wachten tot ik je iets anders vertel.,
En mijn hartelijke woorden willen niet vliegen.
Nooit gezegd lost op in een thee,
Zoals de ongelovige zegt, zal ik dat nooit doen.
Ik voel me alsof ik in een gevangenis van liefde zit.,
Je zult me vergeten als ik mijn verklaring niet teken.
Ik zou de duivel zonder aarzeling omarmen
Om je gezicht te zien om me te horen spreken.
Jij bent alles waar ik het meest van hou,
Maar ik verlies je in mijn stilte.
Mijn ogen zijn twee zwarte kruizen
Dat ze nooit duidelijk hebben gesproken.
Mijn hart vol verdriet,
En ik ben een lappenpop.
Elke stilte is een wolk die gaat,
Achter me, constant aan het huilen.
Ik wil je vertellen wat ik voor je voel.,
En om mij de maan van januari te horen spreken
Ik kijk naar jou.
Ik zou de duivel zonder aarzeling omarmen
Om je gezicht te zien om me te horen spreken.
Jij bent alles waar ik het meest van hou,
Maar ik verlies je in mijn stilte.
Mijn ogen zijn twee zwarte kruizen,
Dat ze nooit duidelijk hebben gesproken.
Mijn hart vol verdriet,
En ik ben een lappenpop.
Ik ben niet bang voor eeuwig vuur.,
Noch zijn bittere verhalen.
Maar stilte is een beetje koud,
En mijn winters zijn erg lang.
En als je terugkomt, ben ik ver weg.,
Tussen de verzen van een tango,
Omdat dit oprechte hart,
Hij stierf op zijn lappenpop.