La Oreja de Van Gogh — Las Noches Que No Mueren songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Las Noches Que No Mueren" van La Oreja de Van Gogh.
Songteksten
Esperando al autobús compartimos tu paraguas
Me sonrojé, no suelo ser así pero tú me hiciste sonreír
Beso a beso nos contamos tanto de los dos
Huérfanos de patria y corazón
Beso a beso nos quisimos con tanta emoción
Que perdí las llaves del tiempo
Aquel tres de diciembre del dos mil
Me diste tanta vida con tan poco de ti Creímos en las noches que no mueren y al final
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
Me tuve que marchar
El invierno en tu nariz y tus manos en mi cara
Querías poner la primavera en mí, me sonrojé pero esta vez feliz
Beso a beso nos contamos tanto de los dos
Huérfanos de patria y corazón
Aquel tres de diciembre del dos mil
Me diste tanta vida con tan poco de ti Creímos en las noches que no mueren y al final
Redoblamos las agujas del reloj
El tiempo lo marcaba sólo tu corazón
Llevamos el paraguas que tanto me hizo temblar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Porque me tuve que marchar
Songtekstvertaling
Wachten op de bus we delen uw paraplu
Ik bloosde, ik ben normaal niet zo, maar je liet me lachen.
Kus bij kus we tellen zoveel van de twee
Wezen van vaderland en hart
Kiss by KISS we loved each with such emotion
Dat ik de sleutels van de tijd kwijt ben.
Die drie December van de tweeduizend
Je gaf me zoveel leven met zo weinig van jou dat we geloofden in nachten die niet sterven en op het einde
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Ik moest weg.
Winter in je neus en je handen in mijn gezicht
Je wilde de lente op mij zetten, ik bloosde maar deze keer gelukkig
Kus bij kus we tellen zoveel van de twee
Wezen van vaderland en hart
Die drie December van de tweeduizend
Je gaf me zoveel leven met zo weinig van jou dat we geloofden in nachten die niet sterven en op het einde
We verdubbelen de klok handen
De tijd werd alleen door je hart gemarkeerd.
We droegen de paraplu die me zo liet beven.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.
Omdat ik weg moest.