La Oreja de Van Gogh — El Primer Día del Resto de Mi Vida songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Primer Día del Resto de Mi Vida" van La Oreja de Van Gogh.
Songteksten
Entre tus nubes y mis contraluces
fuiste cubriendo el cielo con las cruces
que terminaron por tapar el Sol.
Tu voz sonaba tan arrepentida
arrodillado como un niño en la orilla
Desenterrando un poco de tu amor.
Y ahora que te digo «adiós»
y se abren mis alas
me pides perdón.
Te quise como a nada más,
como al respirar.
Te quise como el fuego al viento
en una noche de San Juan.
Y ahora que me voy me das
la luna sobre el mar.
Ahora que no hay más destino
que el camino en soledad.
Ya queda poco por decir
y poco para recordar
Que llora el río cuando pasa
porque nunca volverá.
Las lagrimas que saben más amargas
Son las que llevan dentro las palabras
que se quedaron en tu corazón.
La noche siempre trae algún consejo
pero el silencio aviva los remordimientos.
Yo fui en tu vida un baile sin canción.
Y ahora que te digo «adiós»
y se abren mis alas
me pides perdón.
Te quise como a nada más,
como al respirar.
Te quise como el fuego al viento
en una noche de San Juan.
Y ahora que me voy me das
la luna sobre el mar.
Ahora que no hay más destino
que el camino en soledad.
Ya queda poco por decir
y poco para recordar
Que llora el río cuando pasa
porque nunca volverá.
Pero te quise como a nada más,
como al respirar.
Te quise como el fuego al viento
en una noche de San Juan.
Y ahora que me voy me das
la luna sobre el mar.
Ahora que no hay más destino
que el camino en soledad.
Ya queda poco por decir
y poco para recordar
Que llora el río cuando pasa
porque nunca volverá.
El primer día de mi vida sin ti Cosí tu sombra al viento que se marcha.
Guardé un suspiro de después de partir
Dejé una carta para mis fantasmas.
El primer día de mi vida sin ti Cubrí recuerdos con sabanas blancas.
Soplé en tu cara todo lo que sufrí
Llego la música hasta mi ventana.
Songtekstvertaling
Tussen jouw wolken en mijn achterlichten
je bedekte de hemel met kruisen
uiteindelijk bedekten ze de zon.
Je stem klonk zo erg.
knielend als een kind op de kust
Wat van je liefde opgraven.
En nu ik afscheid neem»
en mijn vleugels open
bied je excuses aan.
Ik hield van je als niets anders.,
zoals ademen.
Ik hield van je als van vuur tot de wind
op een St. John ' s avond.
En nu dat ik vertrek geef je me
de maan boven de zee.
Nu er geen Lot meer is
laat de weg in eenzaamheid.
Er valt weinig meer te zeggen.
en weinig om aan te denken.
Die de rivier huilt als die voorbij gaat
omdat hij nooit meer terugkomt.
De tranen die bitterste smaken
Zij zijn degenen die de woorden naar binnen dragen.
dat bleef in je hart.
De nacht brengt altijd wat advies
maar stilte voedt wroeging.
Ik was in je leven een dans zonder lied.
En nu ik afscheid neem»
en mijn vleugels open
bied je excuses aan.
Ik hield van je als niets anders.,
zoals ademen.
Ik hield van je als van vuur tot de wind
op een St. John ' s avond.
En nu dat ik vertrek geef je me
de maan boven de zee.
Nu er geen Lot meer is
laat de weg in eenzaamheid.
Er valt weinig meer te zeggen.
en weinig om aan te denken.
Die de rivier huilt als die voorbij gaat
omdat hij nooit meer terugkomt.
Maar ik hield van je als niets anders.,
zoals ademen.
Ik hield van je als van vuur tot de wind
op een St. John ' s avond.
En nu dat ik vertrek geef je me
de maan boven de zee.
Nu er geen Lot meer is
laat de weg in eenzaamheid.
Er valt weinig meer te zeggen.
en weinig om aan te denken.
Die de rivier huilt als die voorbij gaat
omdat hij nooit meer terugkomt.
De eerste dag van mijn leven zonder jou naaide ik je schaduw aan de wind die vertrekt.
Ik hield een zucht na mijn vertrek.
Ik heb een brief achtergelaten voor mijn geesten.
De eerste dag van mijn leven zonder jou heb ik herinneringen bedekt met witte lakens.
Ik blies in je gezicht alles wat ik heb geleden.
Ik breng de muziek naar mijn raam.