La Moza — La gamme du chronomètre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La gamme du chronomètre" van La Moza.
Songteksten
J’balance quelques grains d’sel sur les ailes de l’espoir
La peur de l'échec serait peut-être ma bête noire
J’mets l’doigt sur l’fait que j’prends les années en pleine poire
De quel droit nos vies peuvent défiler à cette vitesse-là?
Allez laisse-moi rapper du mal-être à l'état brut
Je dois tracer ma route même si la pente est abrupte
Ça c’est ma lutte, j’esquisse des rimes au fusain
Mon croquis n’est pas truqué puisque j’fais du rap humain
Chronos en guise de thème, voici ma prise de tête
Emprisonné par le sablier sans remise de peine
Je sens ma respiration s’agiter
Entouré par des parois translucides qui me font paniquer
Mes barrières vitrées m’empêchent de me situer
C’est moi qui les ai construites, j’essaierai de les fissurer
Mes tentatives ne vont pas couler mes quantités d’doutes
J’mets des coups d'épée dans l’eau pour éclabousser les gens qui m'écoutent
Pas d’trace de notice pour faciliter ma tâche
Je dois tisser ma toile, essayer de fortifier mes attaches
J’n’ai pas la place d’un oracle mais j’ai assez d’audace
Pour injecter mes phrases dans vos casques et vos baffles
Chaque rime est un verre offert à l’auditeur
Tu connais la saveur amère de cette liqueur sortie de nos p’tits coeurs
Le futur me regarde à travers un miroir sans tain
Mon histoire n’est pas sans fin, j’essaie d’la vivre à temps plein
Tant bien qu’mal, j’me tiens droit face au présent
Les traumatismes passés, les obstacles futurs
Me définissent au milieu de tout un tas d’autres errants
Dans ce passage éphémère, est-ce qu’il me reste le plus dur?
Coincé par cette pensée que mes cellules se consument
Il n’est pas encore temps de parler d’moi à titre posthume
Alors j’me fixe des buts en courant derrière ma rigueur
Sur la mélodie je pose des commentaires en la mineur
Soit tu restes de marbre, soit mes textes te parlent
Mes rimes naissent pendant qu’des peurs gigantesques me narguent
J’ai beau flipper pendant qu’la trotteuse fait l’tour du cadran
J’m’entête à l’apprivoiser même si c’est couru d’avance
J’arpente l’inconnu avec mes colères, mes phobies
Me remets en question, pour l’instant je tolère mes folies
On r’commence à chaque fois donc le mot d’la fin, j’m’en fous
Avant d'être arrivés au bout il faut qu’on frappe un grand coup
Nos doigts défilent sur la gamme du chronomètre
En figures acrobatiques nous en suivons les chromatismes
Funambule sur un fil, j’en ai parfois la mort aux lèvres
Et chaque jour mon nom peut être écrit en haut d’sa liste
Nos doigts défilent sur la gamme du chronomètre
En figures acrobatiques nous en suivons les chromatismes
Nous gravissons ses arpèges au rythme d’un seul métronome
Être un homme, simplement, puisque l’temps pèse dans nos valises
Le ciel je l’aime noir, profond autant que scintillant
Car l'éclat de ses ombres m’emmène et me rassure
Kyrielle dérisoire comme symptômes incessants
De paroles exutoires que la nuit me susurre
J’effleure parfois bien pire que la crise de nerfs
Bâti du résultat d’un tempérament bipolaire
Écrire ces rimes obscures, c’est pour clairement devenir
Funambule hors-pair sur le fil de l’avenir
Et si les mélodies, jour après jour, me prennent pour cible
Elles sont les énoncés en ouvrant des mois indiscibles
Quand la moiteur d’un beat qui groove, lancinant
Évacue la fureur dictée par les flammes du temps
Sur l'écran noir de mes putains d’nuits blanches
Se chamaillent sur le tard des songes en frénésie
Comme les brouillons de mauvais rêves sur papier buvard
Les contours de mes méditations sont bien loin du net et précis
J’oscille entre silence et cri, vacille en demi-teinte
XXX lettres en litanies les fêlures amoncelées
Pour faire part de mes soucis, de mes peurs et mes craintes
Que ma vie à peine amorcée ne soit déjà scellée
Rongé par les affres du doute
J’veux mener mon existence jusqu’au bout comme une joute
Dans ce cirque j’suis aux abois, je mets ma plume en piste
Un micro en porte-voix pour n’pas finir comme un clown triste
J’reste dans la course pour affronter les épreuves
Les mots sont les parois qui encerclent mon bathyscaphe
Mon quotidien est une source à laquelle je m’abreuve
J'évite ceux qui se causent quand j’ai la tête dans les abysses
J’fais gaffe, gaffe à n’pas faire l’autiste, gaffe aux paroles qui blessent
Gaffe à n’pas traîner ma carcasse comme un vieux clebs en laisse
Ma courte existence n’a rien d’catastrophique
Mais seule ma zique me sort de mon état catatonique
Songtekstvertaling
Ik gooi wat zout op de vleugels van hoop.
De angst voor mislukking kan mijn beest zijn.
Ik leg mijn vinger op het feit dat ik de jaren in volle peer neem
Met welk recht kunnen onze levens zo snel lopen?
Kom op, laat me rauw malaise harken.
Ik moet mijn weg beramen, zelfs als de helling steil is.
Dit is mijn strijd, ik teken houtskool rijmpjes
Mijn schets is niet gemanipuleerd sinds ik een menselijke rap doe.
Chronos als thema, hier is mijn hoofdschot
Gevangen genomen door de zandloper zonder verlossing van de straf
Ik voel mijn adem trillen
Omringd door doorzichtige muren die me in paniek maken
Mijn glazen barrières voorkomen dat ik lokaliseer
Ik heb ze gebouwd, Ik zal proberen ze te kraken.
Mijn pogingen zullen mijn twijfels niet doen afnemen.
Ik heb zwaardslagen in het water gedaan om de mensen die naar me luisteren te laten spetteren.
Geen spoor van instructies om mijn taak te vergemakkelijken
Ik moet mijn canvas weven, proberen mijn bevestigingsmiddelen te versterken
Ik heb de plaats van een orakel niet, maar ik heb genoeg lef.
Om mijn zinnen in uw hoofdtelefoon en luidsprekers te injecteren
Elk rijmpje is een glas aangeboden aan de luisteraar
Je kent de bittere smaak van deze drank uit ons hartje.
De toekomst kijkt naar me door een spiegel zonder tain
Mijn verhaal is niet eindeloos, ik probeer het fulltime te leven
Goed of slecht, Ik sta recht in het gezicht van het heden
Verleden trauma ' s, toekomstige obstakels
Definieer me in het midden van een hele groep andere zwervers
In deze vluchtige passage, heb ik nog steeds de moeilijkste?
Vastzitten aan deze gedachte dat mijn cellen consumeren
Het is nog geen tijd om postuum over me te praten.
Dus ik stel doelen vast die achter mijn rigor staan.
Op de melodie zet ik commentaar in de kleine
Of je blijft over van marmer, of mijn sms ' jes spreken tot je.
Mijn rijmen worden geboren terwijl gigantische angsten me beschimpen
Ik word gek terwijl de Trotter om de wijzer draait.
Ik sta erop het te temmen, zelfs als het vooruit loopt.
Ik observeer het onbekende met mijn woede, mijn fobieën
Je ondervraagt me, want nu tolereer ik mijn dwaasheid.
We beginnen elke keer, dus het eindwoord kan me niet schelen.
Voordat we aan het einde komen, moeten we een grote bal slaan.
Onze vingers scrollen op de chronometer.
In acrobatische figuren volgen we de chromatisten
Funambule op een draad, Ik heb soms de dood op mijn lippen
En elke dag kan mijn naam bovenaan zijn lijst staan.
Onze vingers scrollen op de chronometer.
In acrobatische figuren volgen we de chromatisten
We klimmen zijn arpeggios naar het ritme van een enkele metronoom
Een man zijn, gewoon, omdat de tijd weegt in onze koffers
De hemel Ik hou van zwart, diep als sprankelend
Want de helderheid van zijn schaduwen neemt me weg en stelt me gerust.
Kyriella derisory als onophoudelijke symptomen
Van woorden die de nacht mij fluistert
Ik raak soms veel erger aan dan de zenuwinzinking.
Gebouwd door een bipolair temperament.
Het schrijven van deze obscure rijmen moet duidelijk worden
Uitstekende Funambule op de draad van de toekomst
En als de melodieën, dag na dag, op mij gericht
Het zijn de verklaringen door onbetwiste maanden te openen
Als de vochtigheid van een beat die groef, kloppend
Ontluchten de woede gedicteerd door de vlammen van de tijd
Op het zwarte scherm van mijn verdomde witte nachten
Kibbelen over de late dromen in razernij
Zoals wissels van slechte dromen op papier
De contouren van mijn meditaties zijn verre van duidelijk en nauwkeurig.
Ik schommel tussen stilte en huilen, wankel in halftone
XXX litany letters de scheuren stapelden zich op
Om mijn zorgen, mijn angsten en mijn angsten te uiten
Dat mijn nauwelijks begonnen leven al verzegeld is.
Verteerd door het lijden van twijfel
Ik wil mijn leven tot het einde dragen als een steekspel.
In dit circus sta ik op het randje, ik zet mijn pen op het juiste spoor
Een microfoon in het mondstuk om niet te eindigen als een droevige clown
Ik blijf in de race om de uitdagingen het hoofd te bieden
Woorden zijn de muren die mijn bathyscafe omringen
Mijn dagelijks leven is een bron waarop ik drink
Ik vermijd degenen die zichzelf veroorzaken als ik mijn hoofd in de afgrond heb
Ik kijk uit, kijk uit niet autistisch te zijn, kijk uit voor woorden die pijn doen
Gaf om mijn karkas niet te slepen als een oude riem aan een leiband
Mijn korte bestaan is niets catastrofaals.
Maar alleen mijn zique haalt me uit mijn catatonische staat.