La Guerre — The Three songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Three" van La Guerre.
Songteksten
Every record that I hear is a competition to be won
And I shouldn’t give a shit, these chords aren’t daring any one
But it’s a daring exposition, all the accomplishments i’m missing
And I’m done done done being subject to the hierarchy of song
And if here’s where I’m unwelcome, then let me be exiled
And if the South will not receive me, I’ll keep drifting to the East
Until the shores of Carolina force my footsteps to the sea
Among the channels I will finally be led steadily and blindly
By the three three three who will protect me
Spirit Grandmother Marie, who would play soundtracks on repeat
Who’d follow a tiny me through the hallways and the streets
Who had cancer stirring deep, only her body left to speak her words
And a puppy with webbed feet who’d always tower over me
A Newfoundland from Colorado with outstanding Pedigree
Stormy died in my mother’s eyes, closing sullenly to grieve that day
And a vision of the one i’d love, who would materialize
The very muse, my heart’s excuse to live a poet’s life
Whose words I could recite, whose body I could trace in night’s thick shade
Who would pull against the current, who could resurface from that sharpest wave
And I exist now as a fish now or a coral reef or seashell
Songtekstvertaling
Elke plaat die ik hoor is een wedstrijd te winnen.
En het kan me geen reet schelen, deze akkoorden durven niemand uit te dagen.
Maar het is een gedurfde expositie, alle prestaties die ik mis
En ik ben er klaar mee om onderworpen te zijn aan de hiërarchie van song
En als ik hier niet welkom ben, laat me dan verbannen worden.
En als het zuiden me niet ontvangt, blijf ik naar het Oosten drijven.
Tot de kust van Carolina mijn voetstappen naar de zee dwingt
Onder de kanalen zal ik eindelijk regelmatig en blind geleid worden.
Bij de drie drie die mij zullen beschermen.
Geest grootmoeder Marie, die soundtracks speelde op herhaling
Wie zou een kleine mij volgen door de gangen en de straten
Wie had kanker die diep roerde, alleen haar lichaam over om haar woorden te spreken
En een puppy met zwemvliezen voeten die altijd boven me torsen
Een Newfoundland Uit Colorado met een uitstekende stamboom
Stormy stierf in de ogen van mijn moeder. ze sloot zich somber om die dag te treuren.
En een visioen van degene van wie ik zou houden, die zou materialiseren
De muze, het excuus van mijn hart om het leven van een dichter te leiden
Wiens woorden Ik kon opzeggen, wiens lichaam ik kon traceren in de dikke schaduw van de nacht.
Wie trekt er tegen de stroming aan, die kan opduiken uit die scherpste Golf
En ik besta nu als een vis of een koraalrif of zeeschelp.