La Canaille — Le dragon songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le dragon" van La Canaille.
Songteksten
La première fois que je l’ai vue, c'était au taf derrière une presse
Nouvelle recrue du staff qui débarquait en stress
Jeune OS au visage pale, profil fantomatique
Elle était maigre, discrète, en marge du reste de l'équipe
Percée, tatouée, habillée kaki de la tête aux pieds
Les anciens la toisaient sourire en coin, hallucinaient
Elle ne parlait à personne, elle usinait ses pièces
Reclue dans son monde, deux yeux bleus emprunts de tristesse
Elle prenait sa pause au loin, à l’abri des regards
Et trente minutes plus tard, revenait toujours plus zen qu'à son départ
La langue lourde, le geste lent, elle retrouvait sa place
Et finissait sa nuit maladroitement, plus très efficace
Qu’est-ce qu’elle faisait toute seule pendant son temps de repos
Je me demandais qu’est-ce qui se tramait dans le noir de l’entrepôt
Un soir son sac était ouvert, je suis venu la remplacer
Et ce soir là, j’ai vite compris malheureusement ce qui se passait
Une flamme, une feuille d’aluminium, une paille
Quelques milligrammes de résidu d’opium
Une poudre blanche qui chauffe et s'évapore dans les bas fonds
Un regard vide de plus qui suit la goutte et s’en va chasser le dragon
Originaire d’un foyer pauvre, seule fille d’une famille nombreuse
Enfance traumatisée par un père aux mains plus que baladeuses
À seize piges, elle claque la porte de chez elle en quête d’une nouvel aurore
Attaque la vie avec l’homme qu’elle aime sans regret ni remord
Dix ans de plus qu’elle, c'était son premier keum, son premier joint
Mais avec le temps et l’enfer de la rue, le charme des premiers jours s'éteint
Le type se révèle un trou de balle qui aimait faire parler ses poings
Demain c’est loin c’est sûr et dans ses bras ça refoule le mauvais vin
Elle aurait bien repris les études, pourquoi pas taffer dans le social
Mais vu son profil, l’effort à fournir lui paraissait colossal
Tellement déconnectée, au bas de l'échelle, aucune confiance en elle
Elle avait perdu la niaque, baissé les bras et fumé son potentiel
Elle vivotait, entre la manche, le RMI, un peu d’intérim
Se traînait péniblement de squat en squat au plus profond de l’abîme
Et c’est comme ça, que de villes en aiguille, ça vire à l’héroïne
Et que chaque soir à cette époque, je la retrouvais fonsdée à l’usine
Et un jour, elle est partie, je ne l’ai plus jamais revue
Elle s’appelait Mélanie, va savoir ce qu’elle est devenue
Et depuis je n’arrive pas à l’oublier, son visage me poursuit
Il y’a comme une ombre qui se traîne, une âme en peine qui plane et hante mon
esprit
Je vois la tête de la détresse, la face creusée du désespoir
La gueule défigurée de l’asphyxie qui resurgit de ma mémoire
Ce regard triste et froid que tu ne côtoies que chez les ventres creux
À l’endroit où drogue et misère s’unissent et sortent le grand jeu
Au bout de cette ligne de chemin de fer, je vois la tête de la femme famine
Seule face à ses démons, la gueule meurtrie du fond de la mine
Elle gonfle ses poumons d’une effluve opalines, cherche l'étincelle
Coincée dans l’enceinte pourrissante d’un vieux bassin industriel
Et elle me fixe, silencieuse et immobile, parait détendue
Pique du zen pendant que ses veines se gonflent de ce produit défendu
Je vois la tête du désarroi, la tête transpirante de la défaite
Elle est prête, elle rentre dans l’antre de la bête
Songtekstvertaling
De eerste keer dat ik haar zag, was het bij de taf achter een pers.
Nieuwe rekruut die in stress belandde
Jong bot met bleek gezicht, spookachtig profiel
Ze was mager, discreet, aan de zijlijn van de rest van het team.
Gepierced, getatoeëerd, gekleed kaki van top tot teen
De ouderen glimlachten naar haar in de hoek, hallucineerden.
Ze praatte met niemand, ze werkte aan haar onderdelen.
Kluizenaar in zijn wereld, twee blauwe ogen geleend van verdriet
Ze nam haar pauze in de verte, uit het zicht.
En dertig minuten later, kwam hij altijd meer zen terug dan toen hij vertrok.
De zware tong, het langzame gebaar, ze herwon haar plaats
En eindigde zijn nacht onhandig, effectiever
Wat deed ze helemaal alleen tijdens haar rusttijd?
Ik vroeg me af wat er gebeurde in het donker van het pakhuis.
Op een avond was haar tas open, ik kwam haar vervangen.
En die avond realiseerde ik me al snel wat er gebeurde.
Een vlam, een aluminiumfolie, een rietje
Een paar milligram opiumresten
Een wit poeder dat verhit en verdampt in de lage diepten
Nog een lege blik die de druppel volgt en de draak zal achtervolgen.
Oorspronkelijk uit een arm gezin, de enige dochter van een grote familie.
Kindertijd getraumatiseerd door een vader met meer dan wandelende handen
Op haar zestiende, slaat ze de deur van haar huis in op zoek naar een nieuwe dageraad
Valt het leven aan met de man van wie ze houdt zonder spijt of wroeging.
Tien jaar ouder dan zij, het was haar eerste keum, haar eerste joint.
Maar met de tijd en de straat hel, is de charme van de vroege dagen gedoofd
De man bleek een kogelgat te zijn die zijn vuisten graag liet praten.
Morgen is het ver weg. het is veilig en in zijn armen stoot het de slechte wijn af.
Ze zou terug naar school zijn gegaan, waarom niet wat sociaal doen?
Maar gezien zijn profiel, leek de poging om hem te voorzien kolossaal.
Zo losgekoppeld, onderaan de schaal, geen vertrouwen in het
Ze had haar poesje verloren, haar armen laten vallen en haar potentieel gerookt
Ze leefde, tussen de mouw, de RMI, een beetje acteren
Pijnlijk meegesleept van kraakpand tot diep in de afgrond gehurkt
En dat is hoe, van steden tot steden, het verandert in heroïne.
En elke avond vond ik haar fonsdée in de fabriek.
En op een dag ging ze weg, Ik heb haar nooit meer gezien.
Haar naam was Melanie, zal weten wat ze werd
En omdat ik hem niet kan vergeten, zit zijn gezicht achter me aan.
Er is als een schaduw die voortsleept, een ziel in verdriet die rondhangt en achtervolgt mijn
geest
Ik zie het hoofd van de nood, het uitgeholde gezicht van de wanhoop.
De verminkte mond van verstikking die uit mijn geheugen opduikt.
Die droevige en koude blik die je alleen in de holle buiken ziet.
Op de plek waar drugs en ellende zich verenigen en het grote spel naar buiten komen
Aan het eind van deze spoorlijn zie ik het hoofd van de hongerige vrouw.
Alleen in het gezicht van zijn demonen, de gekneusde mond van de bodem van de mijn
Ze zwelt haar longen op met een opaline geur, zoekt de vonk
Vast in de rottende omheining van een oud industrieel bekken
En ze staart naar me, stil en bewegingloos, lijkt ontspannen.
Zen prikt als zijn aderen zwellen van dit verboden product.
Ik zie het hoofd van de chaos, het zweterige hoofd van de nederlaag
Ze is klaar, ze gaat het hol van het beest in.