Кристина Орбакайте — Белый город songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Белый город" van Кристина Орбакайте.
Songteksten
Я не жалею ни о чем,
Просто вспомнилось опять
То, что по ночам мешает спать.
Пусть нам с тобой не повезет,
Быстрых дней водоворот
Окончательно не даст проспать.
Но я никому не расскажу,
Никому, никому я не отдам
Город мой — мой белый город над рекой,
Где цвели сады весной, город мой — он мой.
Снег, безрассудно белый снег
Воцарился над землей,
Заметая прежние пути,
Спят онемевшие дома,
Лишь фонарь лишился сна,
Отгоняя темноту и снег.
Ты плачь, за стеною вьюга плачь,
Снова лед, между нами белый лед,
Ты мне пой, ты под аккорды неудач
Пой мне песни ни о чем, ни о чем мне пой.
Белый, белый — этот город белый, белый,
В белом вихре все цвело, цвело и пело.
Скорый поезд увозил меня оттуда,
Разлучая равнодушно с этим чудом.
Он — город солнечных огней,
Утешенье трудных дней
Стал для нас, как опустевший сад.
Он — ослепительный мираж,
Он — ушедший праздник наш.
Мне бросал последний добрый взгляд,
Вокзал уходил неспешно вдаль.
А потом все уплыло белым сном,
Белым сном, но снег идет и я боюсь,
Что туда я не вернусь.
Songtekstvertaling
Ik heb nergens spijt van.,
Ik herinner het me weer.
Iets dat je ' s nachts wakker houdt.
Laat ons geen geluk hebben.,
Fast days maalstroom
Eindelijk laat ik je je niet verslapen.
Maar Ik zal het niemand vertellen.,
Ik zal het aan niemand geven.
Mijn stad - mijn witte stad over de rivier,
Waar de tuinen bloeiden in de lente, de stad is van mij — het is van mij.
Sneeuw, roekeloos witte sneeuw
Regeerde over de aarde,
De oude weg bedekken,
Slaap verdoofde huizen,
Alleen de lantaarn slaapt niet meer.,
De duisternis en sneeuw wegjagen.
Je huilt, achter de muur sneeuwstorm huilen,
Weer ijs, wit ijs tussen ons.,
Je zingt voor me, je zingt voor de akkoorden van mislukking.
Zing liedjes voor me over niets, zing liedjes voor me over niets.
Wit, Wit-deze stad is wit, wit,
In de witte draaikolk bloeide alles, bloeide en zong.
De snelle trein nam me daar weg.,
Onverschillig afscheid nemen van dit wonder.
Het is de stad van zonneschijn,
Het comfort van moeilijke dagen
Het werd voor ons als een lege tuin.
Hij is een verblindende Luchtspiegeling.,
Hij is onze overleden vakantie.
Hij gaf me nog een laatste vriendelijke blik.,
Het station ging langzaam in de verte.
En toen dreef alles weg in een witte droom,
Een witte droom, maar het sneeuwt en ik ben bang,
Dat ik niet terug ga.