KREC — Мысли songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мысли" van KREC.
Songteksten
Серость окутала с утра заколдованный город,
Ревом моторов и дымом заводов.
Люди в столовых ждали, кофе держали под носом,
Смотрели в окна холодных колодцев.
Поздняя осень ноль эмоций на лицах прохожих,
Стаи ворон будто звали на помощь.
Это не ново в долях водного ширились пробки,
Люди с востока спешили на стройку.
Кто-то в метро целый поток топот ног ступеням,
Люди толкались смотрели на время.
Вечная лента — эскалатор, носом в газету,
Взгляды стреляли в затылки соседей.
Жизнь это семпл на повторы и звучит монотонно,
Та же петля от конторы до дома.
Все эти мысли не давали покоя Антону,
И он приблизился к краю платформы.
Этих мыслей град, не дает мне спать,
Даже в поздний час.
Кто-то шлет сигнал не смыкая глаз,
Кто, бро, кроме нас.
Лучи заката силуэты портовых построек,
Краны возводят тела небоскребов.
Новые соты что наполнят колонии пчелок,
Учителей начальной школы и чернорабочий.
Темные точки окон будущих спален и кухон,
Люди найдут угол в каменных джунглях.
Теже маршруты, чистят зубы, бегут на автобус,
Иначе дело поручат другому,
Тучи накрыло, затянуло, прижало к бетону.
Ворон на крыше как-будто прикован,
Смотрит как город обрастает корой из районов.
Бро, этот город чертовски голодный,
Рокот бульдозера осушает моря и болота.
Строят жилища на форме надгробий,
Все эти мысли не давали покоя Антону,
Так он приблизился к краю балкона.
Songtekstvertaling
Grauwheid omhulde de betoverde stad in de ochtend.,
Het gebrul van motoren en de rook van fabrieken.
Mensen in de kantine wachtten, koffie onder hun neus.,
Ze keken uit de ramen van koude bronnen.
Late herfst Zero emoties op de gezichten van voorbijgangers,
Zwermen kraaien riepen om hulp.
Dit zijn geen nieuwe files in delen van de stad.,
Mensen uit het Oosten renden naar de bouwplaats.
Iemand in de metro een hele stroom voetstappen op de trappen,
Mensen stootten en keken naar de tijd.
Eeuwige lint-roltrap, neus in de krant,
Het lijkt op de rug van de buren.
Het leven is een monster van herhalingen en geluiden eentonig,
Dezelfde lus van het kantoor naar het huis.
Al deze gedachten achtervolgden Anton.,
En hij naderde de rand van het platform.
Deze gedachten hagelen, laat me niet slapen,
Zelfs op een laat uur.
Iemand stuurt een signaal zonder zijn ogen te sluiten.,
Wie, broer, behalve wij.
Silhouetten van havengebouwen,
De kranen bouwen het lichaam van wolkenkrabbers.
De nieuwe cel zit vol bijen.,
Leraren en arbeiders op de lagere school.
Donkere stippen in de ramen van toekomstige slaapkamers en keukens,
Mensen zullen een hoek vinden in de stenen jungle.
Zelfde routes, tanden poetsen, naar de bus rennen. ,
Anders zal de zaak worden toegewezen aan een andere,
Wolken bedekt, getrokken, tegen het beton gedrukt.
De raaf op het dak zit vastgeketend.,
Kijkt naar hoe de stad overgroeid is met schors uit de districten.
Bro, deze stad heeft honger.,
Het gebrul van een bulldozer zuigt de zeeën en moerassen.
Ze bouwen huizen in de vorm van grafstenen,
Al deze gedachten achtervolgden Anton.,
Dus hij naderde de rand van het balkon.