Krallice — Litany of Regrets songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Litany of Regrets" van Krallice.
Songteksten
Once gaily painted
And awash in joyful
Rites and the blood
Giving warmth to the slumbering crowds
The wise man who is not wise
Sits and broods
And dreams of the hills of youth
The glowing gold of wind-dancing wheat
And the embracing shade of verdant oaks
And he knows that the memory
Is a falsehood
Born of the batterings of the present
Merely a chimera of what should have been
A balm for the litany of regrets
Left unerringly in his wake
Like in any other
And the anchorite dreams
He dreams a shaman carving blood unto
Darkened cavern ribs
Whilse shadows dance
To the ecstatic rythms
Of the Pacan.
He dreams of pages of gossamer and spider web
Whose words will not survive their altercation back to dust
And of words that moulder in Mustered ranks
In endless volumes in endless mausoleums
Whose foundations are the tide of the ocean
He dreams of deep rivers of tears
Of men as foolish as he Who would spread their days
In the hopes of something more
As anchorites numberless and alone
Stare deep into the father sun
Whose death is but a promise
They cleanse their eyes
Wash time from their sight
With all else
And so become immortal
Songtekstvertaling
Eens vrolijk geschilderd
En vol vreugde
Riten en het bloed
Warmte geven aan de sluimerende menigte
De wijze man die niet wijs is.
Zittend en broedend
En dromen van de heuvels van de jeugd
Het gloeiende goud van winddansende tarwe
En de schaduwen van de eiken.
En hij weet dat de herinnering
Is een leugen
Geboren uit de slagen van het heden
Slechts een chimera van wat had moeten zijn
Een balsem voor de litanie van spijt
Verlaten in zijn kielzog
Zoals in alle andere
And the anchorite dreams
Hij droomt dat een sjamaan bloed aan het snijden is
Darked cavern ribs
Whilese shadows dance
Naar het extatische ritme
Van de Pacan.
Hij droomt van pagina ' s van gossamer en spinnenweb
Wiens woorden hun woorden niet zullen overleven.
En woorden die in rijen opgesteld zijn.
In eindeloze volumes in eindeloze mausoleums
Wiens fundamenten het getij van de oceaan zijn.
Hij droomt van diepe rivieren van tranen
Van mensen zo dom als hij die hun dagen zouden spreiden
In de hoop op iets meer
Als anker zonder aantal en alleen
Staar diep in de vaderzon
Wiens dood slechts een belofte is
Ze reinigen hun ogen.
Was de tijd uit het zicht
Met al het andere
En zo onsterfelijk worden