Konstantin Wecker — So Bleibt Vieles Ungeschrieben songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "So Bleibt Vieles Ungeschrieben" van Konstantin Wecker.

Songteksten

Zwar: Da ist viel Ungereimtes,
und ich fand noch keine Normen,
meine Lieder und mein Leben
nach gemäßem Maß zu formen.
Viel zuviel kam mir dazwischen.
Wenn ich glaubte, ich sei richtig,
war mir eben neben einem
immer auch das andre wichtig.
Meistens renn ich meinem Denken
viel zu lange hinterher,
und kaum bin ich ausgewogen,
ist mir mein Gewicht zu schwer.
Aber eines ist geblieben,
daß ich schreibe, was ich meine,
und so teil ich mich, ihr Lieben,
und bleib immerfort der eine.
Und so zieht’s mich, und so treib ich,
renn davon und halte ein,
um mal zögernd und mal stürmisch,
immer aber Fluß zu sein.
Vieles, was ich von mir dachte,
war ich sicherlich noch nie,
und für vieles, was ich bin,
fehlt mir noch die Phantasie.
Meistens will ich auch nicht sehen,
was an Höllen in mir ist,
und verteile auf die andern
als Gerechter meinen Mist.
Aber eines ist geblieben,
daß ich schreibe, was ich meine,
und so teil ich mich, ihr Lieben,
und bleib immerfort der eine.
Und mag sein, das dauert an,
dieses Schwanken, dieses Flehn,
bleibt die Hoffnung, ich werd weiter
auch im Fallen zu mir stehn.
Und statt irgendwann mal nahtlos,
doch gelangweilt aufzugeben,
will ich lieber unvollendet,
doch dafür unendlich leben.
Und auch jetzt schon, voll von Wein,
bin ich hin und her gerissen,
schreib ich, weil ich’s besser weiß
oder wider bessres Wissen.
So bleibt vieles ungeschrieben,
doch das ist’s ja, was ich meine,
denn ich teile mich, ihr Lieben,
und bleib immerfort der eine.
Ja, ich teile mich, ihr Lieben,
und bleib immerfort der eine.

Songtekstvertaling

Waar: er is veel inconsistentie,
en ik heb nog geen normen gevonden.,
mijn liedjes en mijn leven
naar vorm volgens matige maat.
Er kwam teveel tussen mij.
Als ik dacht dat ik gelijk had,
was ik alleen naast een
altijd de andere belangrijke.
Meestal denk ik na.
veel te lang daarna.,
en ik ben nauwelijks in balans,
mijn gewicht is te zwaar voor mij.
Maar één ding is gebleven.,
dat ik schrijf wat ik bedoel,
en dus vertrek ik, dierbaren.,
en altijd de ene blijven.
En zo trekt het me aan, en dus rijd ik,
ren weg en stop,
soms aarzelend en soms stormachtig,
maar altijd om te stromen.
Veel van wat ik van mezelf dacht,
Dat ben ik zeker nog nooit geweest.,
en voor veel dat ik ben,
Ik heb nog steeds geen fantasie.
Meestal wil ik het ook niet zien.,
wat zit er in mij?,
en verdelen onder de anderen.
zo rechtvaardig mijn onzin.
Maar één ding is gebleven.,
dat ik schrijf wat ik bedoel,
en dus vertrek ik, dierbaren.,
en altijd de ene blijven.
En misschien gaat dat door,
deze aarzeling, deze smeekbede,
hoop blijft, Ik zal doorgaan
sta er ook in om voor mij te vallen.
En in plaats van een keer naadloos,
maar verveeld om op te geven,
zal ik nog niet klaar zijn?,
maar voor dit oneindige leven.
En zelfs nu, vol met wijn.,
word ik heen en weer geslingerd,
Ik schrijf, omdat ik beter Weet.
of tegen betere kennis.
Zoveel blijft ongeschreven,
maar dat is wat ik bedoel,
want ik deel mezelf, dierbaren.,
en altijd de ene blijven.
Ja, ik deel, dierbaren.,
en altijd de ene blijven.