Konstantin Wecker — Liebeslied im alten Stil songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Liebeslied im alten Stil" van Konstantin Wecker.
Songteksten
Komm, mein Lieb, wir lassen uns
den Fluß hinuntertreiben,
keiner weiß, wohin das Ganze führt.
Ganz egal, wie wir hernach zusammen bleiben,
Hauptsache, wir haben uns gespürt.
Was für ein Gefühl,
tiefer als das Meer,
doch wie tief ist das Meer?
Komm, mein Lieb, wir lassen uns
den Fluß hinuntertreiben,
tun mal wieder so, wie’s früher war.
Wellen schlagen sanft, und aus den Wiesen steigen,
sagt man, weiße Nebel, wunderbar.
Was für ein Gefühl,
tiefer als das Meer,
doch wie tief ist das Meer?
Komm, mein Lieb, wir lassen uns
den Fluß hinuntertreiben,
legen alles ab, was uns beengt.
Was für eine Fahrt! Die Erde dampft,
die Trommeln schweigen,
nur noch dieses Wollen, das uns drängt.
Was für ein Gefühl,
tiefer als das Meer,
doch wie tief ist das Meer?
Komm, mein Lieb, wir lassen uns
den Fluß hinuntertreiben,
laß uns schrecklich unvernünftig sein,
und anstatt uns an den Ängsten
endlich aufzureiben,
dringen wir unendlich in uns ein.
Was für ein Gefühl,
tiefer als das Meer,
doch wie tief ist das Meer?
Songtekstvertaling
Kom, mijn liefste, laat ons
drifting down the river,
niemand weet waar het toe leidt.
Hoe we daarna ook bij elkaar blijven,
Het belangrijkste is dat we elkaar voelden.
Wat een gevoel,
dieper dan de zee,
maar hoe diep is de zee?
Kom, mijn liefste, laat ons
drifting down the river,
doe opnieuw zoals het was.
Golven slaan zachtjes, en stijgen op uit de weiden,
zeg, witte mist, prachtig.
Wat een gevoel,
dieper dan de zee,
maar hoe diep is de zee?
Kom, mijn liefste, laat ons
drifting down the river,
leg alles neer wat ons benauwd.
Wat een rit! De aarde stoomt,
de trommels zijn stil.,
alleen deze wil die ons aanspoort.
Wat een gevoel,
dieper dan de zee,
maar hoe diep is de zee?
Kom, mijn liefste, laat ons
drifting down the river,
laten we vreselijk onredelijk zijn.,
en in plaats van ons bij de angsten
eindelijk om op te wrijven,
laten we onszelf oneindig penetreren.
Wat een gevoel,
dieper dan de zee,
maar hoe diep is de zee?