Константин Крымский — Зима songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Зима" van Константин Крымский.
Songteksten
Плачет на дорогах зима, о весне разнёсся слушок,
Ну, давай с тобой мы, зима, выпьем на двоих посошок.
Ветерком колючим и злым приласкай да так, чтобы в крик,
Всё, что мы должны, отдадим, нам не век отпущен, а миг.
Зима, зима, забытый край,
Зима, зима, вороний край,
Зима, зима, любви не знал,
Грешил я телом, а душой страдал.
Ледоход пошёл по реке, обгладал последнюю кость,
Сыт и пьян, и нос в табаке, и унялась вроде бы злость.
И бросаю взор в небеса, где трезвонят лихо грачи,
Мне б услышать вновь голоса, те, что потерялись в ночи.
Зима, зима, забытый край,
Зима, зима, вороний край,
Зима, зима, любви не знал,
Грешил я телом, а душой страдал.
Мы стареем день ото дня, поперёк стареем и вдоль,
Заползает в душу змея, превращаясь в зависть и боль.
И тревожный скрип у дверей, и прохладней всё у огня,
Да потому что нет якорей, нету ни следов, ни жилья.
Зима, зима, забытый край,
Зима, зима, вороний край,
Зима, зима, любви не знал,
Грешил я телом, а душой страдал.
А зима все плачет навзрыд, снежные пусты облака,
В грязных лужах дряхлый прикид, и в руках не дрын, а клюка.
Всё пройдёт — и счастье и грех, лишь зима, как тут не крути,
Соберёт в котомочку снег и уйдёт, чтоб снова придти.
Зима, зима, забытый край,
Зима, зима, вороний край,
Зима, зима, любви не знал,
Грешил я телом, а душой страдал.
Зима, зима, забытый край,
Зима, зима, вороний край,
Зима, зима, любви не знал,
Грешил я телом, а душой страдал.
Songtekstvertaling
De Winter huilt op de wegen, er is een gerucht verspreid over de lente. ,
Laten we wat met je drinken, winter, voor twee pososhok.
De wind prikkelt en kweekt ja, zodat in de schreeuw,
Alles wat we moeten geven, we krijgen geen eeuw, maar een moment.
Winter, winter, vergeten land,
Winter, winter, kraaienland,
Winter, winter, liefde wist niet,
Ik heb gezondigd in lichaam, maar ik heb geleden in ziel.
De ijsboot ging de rivier in, knaagde aan het laatste bot.,
Hij was vol en dronken, en zijn neus zat vol tabak, en zijn woede leek te zijn afgenomen.
En ik wierp mijn blik naar de hemel, waar de torens fluiten,
Ik wil de stemmen weer horen, die verloren waren in de nacht.
Winter, winter, vergeten land,
Winter, winter, kraaienland,
Winter, winter, liefde wist niet,
Ik heb gezondigd in lichaam, maar ik heb geleden in ziel.
We groeien dag na dag, over en langs,
De slang kruipt in de ziel, verandert in afgunst en pijn.
En een alarmerend gekraak aan de deur, en alles is koeler bij het vuur,
Ja, want er zijn geen ankers, geen sporen, geen behuizing.
Winter, winter, vergeten land,
Winter, winter, kraaienland,
Winter, winter, liefde wist niet,
Ik heb gezondigd in lichaam, maar ik heb geleden in ziel.
En de winter huilt nog steeds, de wolken zijn leeg van de sneeuw,
In modderige plassen, een vervallen outfit, en in de handen van niet dryn, maar een stok.
Alles gaat voorbij-en geluk en zonde, alleen de winter, want hier niet draaien,
Verzamel de sneeuw in een zak en Vertrek om weer te komen.
Winter, winter, vergeten land,
Winter, winter, kraaienland,
Winter, winter, liefde wist niet,
Ik heb gezondigd in lichaam, maar ik heb geleden in ziel.
Winter, winter, vergeten land,
Winter, winter, kraaienland,
Winter, winter, liefde wist niet,
Ik heb gezondigd in lichaam, maar ik heb geleden in ziel.