Kirsty Mcgee — Kisses songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Kisses" van Kirsty Mcgee.
Songteksten
A wise white moon sinks down into the sea
You wake up freezing cold, you lying under me
In a beach hut in a southern town, pebbledash grey
On a morning white as feathers
The sun as red as clay
Sometimes your eyes were chestnut brown
Sometimes your eyes were green
Sometimes your eyes were grey
They were the strangest i have seen
And you’d fix your eyes upon white lines
I’d fix mine next to yours
And we would ride these english roads
From shore to shining shore
As if we could live on kisses and stolen habitation
Riding up and down connecting lines in wagons built of steel
To sit on hard, stone beaches the morning after rain
And watch the water rising and then falling back again
The sun sinks down beneath the waves
You wonder will you see her face
Your wondering won’t leave you alone
As summer clouds turn brutish grey
Your smile still flickers bright as day
Why do we stand here like two fools
In summer’s fading light?
Come now, come, we’ll beat the dawn and leave this place behind
Leave this stolen room and shingle shore, ride off into the night
I’ll fix my eyes upon the road if you fix yours next to mine
And we’ll warm our hands on heated air in the first car that we find
And sometimes when i wake beneath a sky as grey as steel
I still expect to find your body’s imprint next to me
I’m reminded of you when i see those wagons roll
Like broken glass i watch them pass, grey spectres in my soul
Come now, come, the day moves on and leaves us both behind
Beat back the moon that rises like a shadow in your mind
How can i even talk to you with your eyes so faraway
As if someday soon that road you love might steal you back again…
As if you could live on kisses and stolen habitation
Riding up and down connecting lines in wagons built of steel
To sit on hard, stone beaches the morning after rain
And watch the water rising and then falling back again
Songtekstvertaling
Een wijze witte maan zinkt naar beneden in de zee
Je wordt ijskoud wakker, je ligt onder me.
In een strandhut in een zuidelijke stad, kiezelgrijs
Op een ochtend wit als veren
De zon zo rood als klei
Soms waren je ogen kastanjebruin
Soms waren je ogen Groen.
Soms waren je ogen Grijs.
Ze waren de vreemdste die ik ooit heb gezien.
En je zou je ogen richten op witte lijnen
Ik zou de mijne naast de jouwe maken.
En we zouden op deze Engelse wegen rijden.
Van kust tot shining shore
Alsof we van kusjes en gestolen huizen kunnen leven.
Het op en neer rijden van verbindingslijnen in wagens van staal
Om op harde, stenen stranden te zitten de ochtend na de regen
En het water zien stijgen en dan weer terugvallen
De zon zinkt onder de golven.
Je vraagt je af of je haar gezicht ziet.
Je verwondering zal je niet met rust laten.
Als de zomerwolken rood worden
Je glimlach flikkert nog steeds helder als de dag
Waarom staan we hier als twee dwazen?
In het licht van de zomer?
Kom nu, Kom, we verslaan de dageraad en laten deze plek achter
Verlaat deze gestolen kamer en shingle shore, rijd weg in de nacht
Ik zal mijn ogen op de weg richten als jij de jouwe naast de mijne maakt.
En we verwarmen onze handen op verwarmde lucht in de eerste auto die we vinden
En soms als ik wakker word onder een hemel zo grijs als staal
Ik verwacht nog steeds de afdruk van je lichaam naast me te vinden.
Ik word aan je herinnerd als ik die wagens zie rollen.
Als gebroken glas zie ik ze passeren, grijze spectres in mijn ziel
Kom nu, kom, de dag gaat door en laat ons beiden achter
Sla de maan terug die opkomt als een schaduw in je geest
Hoe kan ik zelfs met je praten met je ogen zo ver weg
Alsof op een dag die weg waar je van houdt je weer terug zou stelen.…
Alsof je kunt leven van kussen en gestolen woningen.
Het op en neer rijden van verbindingslijnen in wagens van staal
Om op harde, stenen stranden te zitten de ochtend na de regen
En het water zien stijgen en dan weer terugvallen