Кира Хабарова — Я не такая songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Я не такая" van Кира Хабарова.
Songteksten
И на ребячьи игры из угла двора глядела не дыша,
-Она сама воровка, и отец был вор- говорили о ней,
И на земле огромной огромный двор был тесней и тесней.
И, слезами заливаясь, и заикаясь, она отбивалась: Я не такая!
Я не такая, я не такая, я не такая, я не такая,
Я не такая, я не такая, я не такая,
Я не- не -не -не, я не- не- не- не- не, я не такая!
А время лечит все, и детства колесо укатилось, звеня,
Из гадкого утенка лебедь вырастал, милее день ото дня,
И щеголь из авто дал по тормозам с удивленным вскриком
-Не та ли Вы мадам, что я дразнил заикой?-
И надменным взглядом его обжигая, она сказала:
«Нет, не та. Я не такая.»
И знает лишь Господь, отчего так хорош подзаборный цветок,
И каждый лепесток тянулся на восток, желая солнца глоток,
А линии судьбы бывают так грубы и круты виражи!
А ведь она хотела только-только-только,
Только выжить и жить!
И с обложки журнала, улыбкой сверкая,
Глазами кричала: Я не такая!
Songtekstvertaling
En ik keek naar de kinderspelletjes vanuit de hoek van de tuin zonder adem te halen.,
"Ze is zelf een dief, en haar vader was een dief," zeiden ze.
En op het land van de grote, de grote binnenplaats was smaller en smaller.
En toen ze in tranen uitbarstte en stotterde, vocht ze terug: zo ben ik niet!
Zo ben ik niet, zo ben ik niet, zo ben ik niet, zo ben ik niet.,
Zo ben ik niet, zo ben ik niet, zo ben ik niet.,
Nee, nee, nee, nee, ik ben niet - niet - niet - niet - niet, ik ben niet!
En de tijd heelt alles, en het wiel van de kindertijd is weggerold, rinkelend,
Van het lelijke eendje, groeide de Zwaan, zoeter dag na dag,
En de dandy van de auto sloeg op de remmen met een schrikbarende kreet
--"Toch niet die mevrouw, die ik de stotteraar plaagde?-
En met een hooghartige blik, die hem verbrandde, zei ze::
"Nee, niet die. Dat doe ik niet."
En alleen God weet waarom het zo ' n goede podzabornaya bloem is.,
En elk blaadje strekte zich uit naar het Oosten, wilde een slokje van de zon,
En de lijnen van het lot zijn zo ruw en steil.
En ze wilde alleen-alleen-,
Alleen overleven en leven!
En vanaf de cover van een tijdschrift, knipperend met een glimlach,
Ze schreeuwde met haar ogen: zo ben ik niet!