Kevin Kling — Tickled Pink songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tickled Pink" van Kevin Kling.
Songteksten
And so this was a song that I wrote…
when you were feeling your best, my mom would say, «You're in the pink,» which meant that your insides were pink.
And so this poem is called «Tickled Pink»:
At times in our pink innocence, we lie fallow, composting waiting to grow.
And other times we rush headlong like so many of our ancestors.
But rush headlong or lie fallow, it doesn’t matter.
One day you’ll round a corner, your path is shifted.
In a blink, something is missing.
It’s stolen, misplaced, it’s gone.
Your heart, a memory, a limb, a promise…
a person.
Your innocence is gone, and now your journey has changed.
Your path, as though channeled through a spectrum, is refracted and has left
you pointed in a new direction.
Some won’t approve.
Some will want the other you.
And some will cry that you’ve left it all.
But what has happened, has happened, and cannot be undone.
We pay for our laughter.
We pay to weep.
Knowledge is not cheap.
To survive we must return to our senses, touch, taste, smell, sight, sound.
We must let our spirit guide us, our spirit that lives in breath.
With each breath we inhale, we exhale.
We inspire, we expire.
Every breath has a possibility of a laugh, a cry, a story, a song.
Every conversation is an exchange of spirit, the words flowing bitter or sweet
over the tongue.
Every scar is a monument to a battle survived.
Now when you’re born into loss, you grow from it.
But when you experience loss later in life, you grow toward it.
A slow move to an embrace, an embrace that leaves you holding tight the beauty
wrapped in the grotesque, an embrace that becomes a dance, a new dance,
a dance of pink.
Songtekstvertaling
En dus was dit een lied dat ik schreef…
toen je je op je best voelde, zei mijn moeder, "je bent in het roze," wat betekende dat je ingewanden roze waren.
En dus heet dit gedicht " kietelde Roze»:
Soms in onze roze onschuld, liggen we braakliggend, compostend wachtend om te groeien.
En andere keren haasten we ons, zoals zo veel van onze voorouders.
Maar haast je of lieg Braak, het maakt niet uit.
Op een dag zul je om de hoek staan, je pad is verschoven.
In een oogwenk ontbreekt er iets.
Het is gestolen, misplaatst, het is weg.
Je hart, een herinnering, een ledemaat, een belofte…
persoon.
Je onschuld is weg, en nu is je reis veranderd.
Jullie pad, alsof het door een spectrum gekanaliseerd is, is gebroken en is vertrokken
je wees in een nieuwe richting.
Sommigen zullen het niet goedkeuren.
Sommigen willen de andere jou.
En sommigen zullen huilen dat je alles hebt achtergelaten.
Maar wat er gebeurd is, is gebeurd en kan niet ongedaan gemaakt worden.
We betalen voor ons gelach.
We betalen om te huilen.
Kennis is niet goedkoop.
Om te overleven moeten we terugkeren naar onze zintuigen, aanraken, proeven, ruiken, zien, geluid.
We moeten onze geest ons laten leiden, onze geest die in adem leeft.
Bij elke ademhaling ademen we uit.
We inspireren, we vervallen.
Elke ademtocht heeft de mogelijkheid van een lach, een schreeuw, een verhaal, Een lied.
Elk gesprek is een uitwisseling van geest, de woorden stromen bitter of zoet
over de tong.
Elk litteken is een monument van een gevecht dat overleefde.
Als je geboren wordt in verlies, groei je ervan.
Maar als je later verlies ervaart, groei je er naar toe.
Een langzame beweging naar een omhelzing, een omhelzing die je laat vasthouden aan de schoonheid
gewikkeld in de groteske, een omhelzing die een dans wordt, een nieuwe dans,
een roze dans.