Kery James — Pleure en silence songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pleure en silence" van Kery James.

Songteksten

On aborde fièrement nos cicatrices et on n’aime à rappeler à quel
point nos vie sont triste et cruel,
On est le nombril du monde et tous prétendent avoir grandi à l’ombre
du bonheur,
On s’fais notre ciné dans le vacarme de nos plainte y’a tant de gens
qu’on entend même plus pleurer tu sais on n’souffre pas quand
banlieue par tout tu peu lire le même manque dans les yeux, même dans les beau
quartiers des sourires sont des masques, on achète pas le bonheur sans
qu’un jour on nous l’tend ou des masques la détresse n’a pas de couleur, réveille toi sous combien de peaux blanches se cache la douleur
chacun ces secrets, en muré dans le silence,
Ces hémorragies interne qui nous font pleurer en silence.
Tu peux souffrir sans v’nir de la banlieue,
partout tu peux lire le même manque d’amour dans les yeux
A chacun sont ghetto,
Chacun porte son fardeau,
Tu peux grandir à l’air libre, mais comme derrière les barreaux.
Mal être chronique, nos douleurs qu’on traine, On espère qu’elles
disparaissent mais en faite elle hiberne, dans les veine de nos plaie, mon
c ur la renferme, cet’une peine sans sursis, à vie c’est du ferme,
et on s’cache pour pleurer, si on sourit au monde c’est en espérant le meurer parce qu’au fond qui peut réellement savoir c’qui nous tue et
c’que l’on ait, les gens se contente de c’qu’on parait, pas vrai
Souffrir sans pouvoir le dire c’est pire, moi j’ai encore la chance
de l'écrire, alors je chante pour celle et ceux qui meurs de leur
vivant dans des drames silencieux, polémies de douleur, anorexie de bonheur
tous chantonnes leur vie en rémineur même mineur.
Chacun ces secrets, emmuré dans le silence, ces hémorragies interne qui
nous font pleurer en silence
Ne crois jamais être le seule à pleurer de quoi inonder le sol,
certains enveloppent leur tristesse dans’un un seul mais seul il finissent
pleureur comme le sol, écoutes pas trop les c urs, ils font Boum — Boum
au rythme des peurs, Boum — Boum chacun porte son fardeau, des c urs
gèlent et prennent les faux semblant comme manteau, quand d’autres ce repli dans la violence, ce cache derrière l’arrogance, traduises leur
tristesse par l’insolence, le gens cachent leurs douleurs, s’tiennent
debout comme des arbres mais leurs branches sont d’argiles, du cristal
sous du marbre, les blessures mortel sont celles qu’on peut confier si on se sent asphyxié c’est qu’on tente de les étouffer, chacun ces
secrets, emmuré dans le silence, ces hémorragies interne qui nous font
pleurer en silence
Paris on pleure en silence, New-York on pleure en silence, Kinshasa on pleure en silence…

Songtekstvertaling

Wij naderen met trots onze littekens en wij herinneren er niet graag aan wie
ons leven is triest en wreed.,
Wij zijn de navel van de wereld en iedereen beweert opgegroeid te zijn in de schaduw
geluk,
We maken onze film in het lawaai van onze klachten er zijn zoveel mensen
dat we nog meer horen huilen weet je dat we niet lijden als
Suburban door al jullie weinig lezen hetzelfde gebrek in de ogen, zelfs in de mooie
wijken van glimlachen zijn maskers, we kopen geen geluk zonder
dat op een dag we het verzorgen of maskeren de angst heeft geen kleur, wakker worden onder hoeveel witte huiden verbergt de pijn
elk van deze geheimen, ommuurd in stilte,
Die inwendige bloedingen die ons doen huilen in stilte.
Je kunt lijden zonder v ' Nir uit de buitenwijken.,
overal kun je hetzelfde gebrek aan liefde in de ogen lezen.
Naar elk zijn getto,
Ieder draagt zijn last.,
Je kunt in het openbaar opgroeien, maar dan achter de tralies.
Ik ben chronisch, onze pijn die we slepen, we hopen dat ze
verdwijnen maar in feite overwint hij, in de aderen van onze wond, mijn
c ur bevat, deze " Un zin zonder schorsing, voor het leven is het boerderij,
en we verstoppen ons om te huilen, als we naar de wereld glimlachen, is het hopen om hem te doden want diep van binnen, wie weet echt wat ons doodt en
wat we ook hebben, mensen zijn tevreden met wat we lijken, toch?
Lijden zonder te kunnen zeggen dat het erger is, Ik heb nog steeds de kans
om het te schrijven, dus ik zing voor dat en degenen die sterven van hun
leven in stille drama ' s, polemieken van pijn, anorexia van geluk
allen zingen hun leven ter nagedachtenis, zelfs miniem.
Elk van deze geheimen, gecamoufleerd in stilte, deze interne bloedingen die
laat ons in stilte huilen.
Denk nooit dat je de enige bent die huilt om de grond te laten overstromen.,
sommigen wikkelen hun verdriet in ' un slechts één maar het eindigt
huil als de grond, luister niet te veel naar de harten, ze gaan Boem-Boem
op het ritme van de angst draagt elke Boom zijn last.,
bevries en neem valse voorwendselen als dekmantel, wanneer anderen terugvallen in geweld, zich verschuilen achter arrogantie, vertaalde hun
droefheid door onbeschaamdheid, mensen verbergen hun verdriet, staan
staande als bomen, maar hun takken zijn kristal
onder marmer, zijn de fatale wonden die kunnen worden toevertrouwd als je je verstikt voelt is dat we proberen om ze te verstikken, elk van deze
geheimen, gecamoufleerd in stilte, die interne bloedingen die ons maken
huilend in stilte
Parijs we huilen in stilte, New York we huilen in stilte, Kinshasa we huilen in stilte…