Kate Price — The journey On songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The journey On" van Kate Price.
Songteksten
across the southern hills
we journey once again
to travel thus has always been our way
to winter in the south
and summer in the north
and so we traveled on another day
for life lays out before us like a sparrow in the dawn
when winter snows approach we move on little can we carry
little do we own
we live but for the mother’s gentle grace
often do we toil
but often life is sweet
and when we go we leave without a trace
for life lays out before us as we head towards the warm
to live we must find shelter from the storm
midway through the cross
i heard her call my name
and turned to see her rested by a tree
no further could she walk
no more could we delay
but as i stopped these words i heard her say
you must go on alone now
you must walk with the free
the western gate has opened now for me for life lays out before you
as the raven beckons on my days are gone, now you must carry on many years have passed
and my time now grows short
the journey beckons harder every year
i know the day will come
when i will be the one
who’s left behind by those who i hold dear
and life will lay before them
and life will carry on when my days are done they will carry on when the western gate has opened
she will call me to her breast
and it’s in my mother’s arms i will rest
Songtekstvertaling
over de zuidelijke heuvels
we reizen weer.
om zo te reizen is altijd onze manier geweest
naar de winter in het zuiden
en zomer in het noorden
en dus reisden we op een andere dag
want het leven ligt voor ons als een mus in de ochtend
als de winter sneeuwt, gaan we verder.
weinig bezitten wij
we leven alleen voor de genade van de moeder.
vaak zwoegen we
maar vaak is het leven zoet
en als we gaan vertrekken we zonder een spoor achter te laten.
want het leven ligt voor ons als we op weg gaan naar het warme
om te leven moeten we onderdak vinden voor de storm.
Midden door het kruis
ik hoorde haar mijn naam roepen.
en draaide zich om om haar te zien rusten bij een boom.
verder kon ze niet lopen.
we kunnen niet langer wachten.
maar toen ik deze woorden stopte hoorde ik haar zeggen
je moet nu ALLEEN verder.
je moet lopen met de vrije
de westelijke poort is nu voor mij geopend voor het leven ligt voor u
als de raaf wenkt op mijn dagen zijn voorbij, nu moet je doorgaan vele jaren zijn voorbij
en mijn tijd wordt nu kort
de reis wenkt elk jaar moeilijker.
ik weet dat de dag zal komen.
wanneer ik degene zal zijn
die achtergelaten is door degenen die ik liefheb
en het leven zal voor hen liggen.
en het leven zal doorgaan als mijn dagen voorbij zijn. ze zullen doorgaan als de westelijke poort geopend is.
ze zal me tot aan haar borst roepen.
en het is in mijn moeders armen Ik zal rusten