Карандаш — Части тела songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Части тела" van Карандаш.
Songteksten
Бежала кровь по венам, словно скорый поезд.
Едва заметные морщинки выдавали возраст.
Глаза изучали жадно витрины и книги,
А шея поцелуи помнила мужчин безликих.
Пальцы брали деньги, чтобы пойти в салоны,
Волосы который раз меняли цвет и форму.
Уши терпели золото в очередной ране,
А кожа отдыхала в ароматной ванне.
Который раз из декольте смотрела грудь.
Язык между тем хотел просто отдохнуть
От разговоров, ссор, перемывания костей.
Мозг из модных журналов ждал новостей.
Пока губы жадно ели дорогую помаду,
А ноги в сети ловили чужие чьи-то взгляды.
Части тела своей красотой гордились,
Но в один майский день все они остановились.
Собственного тела вес поднимает пресс,
Щека едва терпела бритву, утренний процесс.
Вчерашний хмель бил в затылок больно,
А желудок просто кричал: «С меня довольно!
Что же это? С зимы до лета. Мне надо к доктору», —
Пока глаза готовились к очередному повтору.
Тот же двор, тот же путь, тот же разговор.
Снова дом, работа, дом. «Время — настоящий вор», —
Думали, расстраиваясь волосы,
На висках превращаясь в седины белые полосы.
Вены, как тросы, узорами под кожей.
И только руки в этом теле верили, что всё возможно.
Играли в автоматы, трогали доступных женщин,
Ломались, раньше — в драках, сейчас — немного легче.
Мужские части тела собой гордились,
Но в один майский день и они остановились.
Не знаю, может быть по венам ядом,
Может быть утечка газа оказалась где-то рядом.
В спортзале отказало сердце, перестало биться.
Не довезли до больницы, хотя всего-то тридцать.
Мог в лёгкие легко проникнуть вирус,
Или нервы сдали. Просто жизнь такая получилась.
Свои же руки пишут красным по белому.
Это последнее, что они успеют сделать
Частям тела, хотя целы и здоровы,
Но, почему-то, это происходит снова-снова.
Люди уходят и не всегда на поле боя,
В толпе метро уходят, наедине с собою.
Уходят в скорых, тюрьмах под надзором,
Уходят по-геройски или несмываемым позором.
Длинным коридором летят в сторону света.
В конце зимы это или в начале лета.
Уходят в сентябре, июле, середине мая.
Жизнь скоротечна, как эти стихи, парень.
Как этот бит шпарит, стремятся ноты-годы.
Мы все хозяева судьбы, хозяева природы,
Хозяева тех денег, что нами не потрачены,
Хозяева каких-то тряпок, от какого-то Версачи,
Хозяева машин и дачи, даже судеб,
И каждый почему-то знает, что с ним завтра будет.
Пока не кончатся страницы нашей книги,
Повесть дочитана, становится так тихо.
Тихо-тихо. Глаза не смотрят на витрины,
Не беспокоит сердце и редкие седины,
Когда свои части тела кто-то покидает.
Надеюсь, кроме них у тебя есть, что оставить.
Songtekstvertaling
Bloed liep door mijn aderen als een trein.
De kleinste rimpels verraadden de leeftijd.
Zijn ogen doorzochten de ramen en boeken.,
En nekkusjes herinneren zich mannen zonder gezicht.
Fingers nam geld aan om naar salons te gaan.,
Haar haar is weer van kleur en vorm veranderd.
De oren gingen naar de volgende wond.,
En de huid rustte in een geurig bad.
Nogmaals, de borst keek uit het decolleté.
De taal wilde ondertussen gewoon rusten.
Van gesprekken, ruzies, het wassen van de botten.
De hersenen van modebladen wachtten op nieuws.
Terwijl de lippen gierig dure lippenstift aten,
En de voeten in het net hebben iemand anders in de gaten gehouden.
Lichaamsdelen waren trots op hun schoonheid.,
Maar op een dag in mei stopten ze allemaal.
Uw eigen lichaamsgewicht tilt uw buikspieren,
Mijn wang kon nauwelijks tegen het scheermes, het ochtendproces.
De hop van gisteren raakte de achterkant van mijn hoofd pijnlijk.,
En mijn maag schreeuwde: "Ik heb er genoeg van!
Wat is er? Van winter tot zomer. Ik moet naar een dokter.», —
Terwijl de ogen zich voorbereidden op een nieuwe herhaling.
Dezelfde tuin, hetzelfde pad, hetzelfde gesprek.
Weer thuis, werk, thuis. "Tijd is een echte dief" —
Ik dacht dat ik boos werd.,
Bij de tempels veranderen in grijze witte strepen.
De aderen, zoals de kabels, de patronen onder de huid.
En alleen de handen in dit lichaam geloofden dat alles mogelijk was.
Ze speelden speelautomaten, raakte beschikbare vrouwen aan,
Ze gingen kapot, voor-in gevechten, nu-een beetje makkelijker.
De mannelijke delen van het lichaam waren trots op zichzelf.,
Maar op een dag in mei stopten ze.
Misschien door de aderen met gif. ,
Misschien was het gaslek ergens in de buurt.
Mijn hart stopte in de sportschool.
Ze hebben me niet naar het ziekenhuis gebracht, ook al was het maar dertig.
Het virus kan gemakkelijk in de longen zijn gekomen.,
Of mijn zenuwen gaven het op. Zo is het leven geworden.
Ze schrijven hun eigen handen rood op wit.
Dit is het laatste wat ze kunnen doen.
Delen van het lichaam, hoewel intact en gezond,
Maar het gebeurt steeds weer.
Mensen vertrekken en niet altijd op het slagveld.,
In de menigte, verlaten ze de metro, alleen met zichzelf.
Ze laten ambulances, gevangenissen onder toezicht achter.,
Ze vertrekken in een heroïsche of onuitwisbare schande.
Ze vliegen door een lange gang naar het licht.
In de late winter of vroege zomer.
Ze vertrekken in September, juli en half mei.
Het leven is net zo vluchtig als deze gedichten, jongen.
Als dit stuk vonken, zijn de noten meestal jaren.
We zijn allemaal meesters van het lot, meesters van de natuur,
Eigenaars van het geld dat we niet hebben uitgegeven,
Eigenaren van een paar vodden, van een paar Versace,
Eigenaars van auto ' s en huisjes, zelfs lot,
En om een of andere reden weet iedereen wat er morgen met hen zal gebeuren.
Tot de pagina ' s van ons Boek op zijn.,
Het verhaal is afgelopen, het wordt zo stil.
Stil, stil. Ogen kijken niet naar de ramen.,
Heeft geen last van het hart en zeldzaam grijs haar,
Als iemand zijn lichaamsdelen verlaat.
Ik hoop dat je iets anders te verlaten hebt.