Kamikabe — Aporia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Aporia" van Kamikabe.
Songteksten
And finally the halls of marble dissolved around me. The
blackness stung my eyes. And my insides burned with this forbidden access.
And I laugh at this
sand I hold in my hands. This, I used to think I held the
key. The door was
always open. And I remain to stare at my reflection, as I am randomly switched
back and forth from either side. My insignificance
becoming insignificant. And
all my pointless shouts at the universe fall back upon my skull like pelting
rain. I smash my fist into the mirror until my body is soaked in blood. And I laugh uncontrollably at this shattered reflection. I let
my hands bleed as they
finally touch the truth. All the pain and torment. The
sum of humanity’s
suffering. It was worth everything I have lost. To finally understand these
beautiful roses blossoming forth from the hollow torso of humanity’s blood
drenched history. I lost my tongue with the shards that
splintered into my mind. I am not amused. Bloodlet my skull now. Acid rain
on my lungs. Ending all
life now. I stand on God. Drain this world from my eyes.
My insignificance has
become insignificant.
Songtekstvertaling
En uiteindelijk ontbonden de zalen van marmer om me heen. De
zwartheid stak mijn ogen. En mijn ingewanden verbrandden met deze verboden toegang.
En ik lach hier om.
zand hou ik in mijn handen. Dit, Ik dacht altijd dat ik de
toets. De deur was
altijd open. En ik blijf staren naar mijn reflectie, terwijl ik willekeurig verwisseld ben.
heen en weer van beide kanten. Mijn onbeduidendheid
onbelangrijk worden. En
al mijn zinloze geschreeuw in het universum vallen terug op mijn schedel als beklagen.
regen. Ik sla mijn vuist in de spiegel tot mijn lichaam doordrenkt is met bloed. En ik lach oncontroleerbaar om deze verbrijzelde reflectie. Ik laat
mijn handen bloeden als ze
raak eindelijk de waarheid aan. Al de pijn en kwelling. De
som van de menselijke
lijden. Het was alles waard wat ik heb verloren. Om eindelijk te begrijpen deze
mooie rozen bloeien voort uit de holle romp van het bloed van de mensheid
doorweekt verleden. Ik verloor mijn tong met de scherven die
versplinterde in mijn geest. Ik ben niet geamuseerd. Bloodlet mijn schedel nu. Zure regen
op mijn longen. Einde van alles
het leven nu. Ik sta op God. Haal deze wereld uit mijn ogen.
Mijn onbeduidendheid heeft
wordt onbelangrijk.