Kaleidoscope — The Sky Children songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Sky Children" van Kaleidoscope.
Songteksten
A million white flowers in a field in the sky
Seemed to spell out a greeting as the children flew by A guard in a chariot of silver and gold
Gave the children all tickets, then the story he told
Of a time in the future that was sunshine and flowers
And the children grew sleepy in the sky’s white towers
They dreamed of the story that the guard had displayed
They saw all the wonders, tiny minds were amazed
They saw candy forests and dragons that breathed fire
On all that was evil in the misty mire
They came to the village where the turtles in caves
Made pies for the people and the lemonade
The people lived out by the sea and each day
The seagulls would wake them as they passed on their way
The people were kindly, they would sing to the sky
And each bright new morning, the sun shone from their eyes
The children passed over and all the people could see
As they dived from the sky to the treacle sea
They bathed on the white sand, minutes turned into hours
And the children all giggled and gave each other flowers
The King from his castle came down to the sea
And he spoke to the children so patiently
He gave them small presents and bid them farewell
And the children unwrapped them, tiny silver bells
Their tinkling floated across the island with ease
And it came back toward them on the perfume breeze
They smiled at the tinkling, they gazed at the sun
And they smiled at each other, pretty little ones
A beautiful white horse came down to the sea
And the children all climbed up as he knelt on one knee
They rode through the valleys and high over hills
And they laughed oh so loudly, their fear to kill
They came to a lakeside of deep velvet and green
And they all stared in wonder at its beauty serene
They climbed from the white horse, they watch as it goes
As they stood by the green lake water kissed their toes
A boat in the distance was suddenly there
Waiting to take the children to anywhere
The porcupine captain said that he didn’t mind
In his coat of blunt needles, he looked very kind
His crew were six rabbits with fluffy white ears
And the children all stroked them and lost all their fears
They sailed through the sunshine, across the green lake
And they drank lemonade and they ate ice-cream cake
They landed in a dark cave as the boat disappeared
And they all stood in darkness, through the shadows they peered
But out of the blackness shone diamonds so bright
Their tiny white hands shielded eyes from the light
In a pool of quicksilver stood Neptune so wise
And pearls were his white teeth, bright diamonds his eyes
He spoke to the children in a voice of velvet
And he beckoned them to him, in a circle they sat
He told of sky island and of his magic cave
And magic pink seashells to the children he gave
They listened intently as the music came forth
From the magic pink seashells and nobody talked
But Neptune had vanished when they lifted their eyes
So they walked from the cave as two kingfishers cried
In the bright shiny sunlight, they got down on one knee
They listened to the sea shells of the musical sea
But the day grew much darker, so they climbed on the breeze
And they floated to the village, and the people were pleased
To see them so happy with their tinkling bells
And the people all listened to the musical shells
But the children were so sad, the time had come to leave
So the people waved goodbye and begged them to believe
Of the wonders they had seen in the island of the sky
And the children said they would and away they did fly
Through the white clouds of no time till forever it seems
And the children stayed children and they lived in their dreams
Songtekstvertaling
Een miljoen witte bloemen in een veld in de lucht
Leek een groet te spellen toen de kinderen vlogen door een bewaker in een wagen van zilver en goud.
Gaf de kinderen alle tickets, toen het verhaal dat hij vertelde
Of a time in the future that was sunshine and flowers
En de kinderen werden slaperig in de witte torens van de lucht
Ze droomden van het verhaal dat de bewaker had laten zien.
Ze zagen alle wonderen, kleine geesten waren verbaasd
Ze zagen snoepbossen en draken die vuur bliezen.
Op alles wat slecht was in de mistige mire
Ze kwamen naar het dorp waar de schildpadden in grotten waren.
Ik heb taarten gemaakt voor de mensen en limonade.
De mensen leefden aan de zee en elke dag
De Zeemeeuwen zouden ze wakker maken als ze op weg waren.
De mensen waren vriendelijk, ze zongen voor de hemel.
En elke heldere nieuwe ochtend, scheen de zon uit hun ogen
De kinderen gingen voorbij en alle mensen konden zien
Toen zij uit de hemel naar de stroopzee doken
Ze baden op het witte zand, minuten veranderden in uren
En de kinderen giechelden en gaven elkaar bloemen
De koning van zijn kasteel kwam naar de zee
En hij sprak met de kinderen zo geduldig
Hij gaf ze kleine cadeautjes en nam afscheid.
En de kinderen hebben ze uitgepakt, kleine zilveren klokken.
Hun tinnen zweefden gemakkelijk over het eiland.
En het kwam terug naar hen op de Parfum bries
Ze glimlachten naar het Getint, ze keken naar de zon.
En ze glimlachten naar elkaar, mooie kleintjes.
Een prachtig wit paard kwam naar de zee
En de kinderen klommen allemaal op terwijl hij knielde op een knie
Ze reden door de valleien en hoog over heuvels
En ze lachten zo hard, hun angst om te doden
Ze kwamen naar een meer van diep fluweel en groen.
En ze staarden allemaal in verwondering over zijn schoonheid sereen
Ze klommen van het witte paard, ze kijken hoe het gaat.
Toen ze bij het groene meer stonden ... kuste het water hun tenen.
Een boot in de verte was er plotseling
Wachtend om de kinderen ergens heen te brengen
De stekelvarken kapitein zei dat hij het niet erg vond.
In zijn jas met stompe naalden, zag hij er erg aardig uit.
Zijn bemanning was zes konijnen met pluizige witte oren.
En de kinderen streelden ze allemaal en verloren al hun angsten.
Ze zeilden door de zon, over het groene meer
Ze dronken limonade en aten ijstaart.
Ze landden in een donkere grot toen de boot verdween.
En ze stonden allemaal in de duisternis, door de schaduwen die ze keken.
Maar uit de duisternis scheen diamanten zo helder
Hun kleine witte handen beschermen de ogen tegen het licht.
In een vijver van quicksilver stond Neptunus zo wijs
En parels waren zijn witte tanden, heldere diamanten zijn ogen
Hij sprak met de kinderen in een stem van fluweel
En hij wenkte hen tot hem, in een cirkel zaten zij
Hij vertelde over sky island en zijn magische grot.
En magische roze schelpen aan de kinderen die hij gaf
Ze luisterden aandachtig toen de muziek naar voren kwam.
Van de magische roze schelpen en niemand sprak
Maar Neptunus was verdwenen toen ze hun ogen tilde.
Toen liepen zij uit de grot, terwijl twee koninginnen riepen.
In het stralende zonlicht, gingen ze op één knie
Ze luisterden naar de zeeschelpen van de muzikale zee
Maar de dag werd veel donkerder, dus klommen ze op de wind
En zij gingen naar het dorp, en de mensen waren tevreden.
Om hen zo gelukkig te zien met hun rinkelende klokken
En de mensen luisterden allemaal naar de muzikale schelpen
Maar de kinderen waren zo verdrietig, de tijd was gekomen om te vertrekken.
Dus de mensen zwaaiden vaarwel en smeekten hen om te geloven
Van de wonderen die ze hadden gezien op het eiland van de hemel
En de kinderen zeiden dat ze dat zouden doen en weg vlogen ze.
Door de witte wolken van geen tijd tot het voor altijd lijkt
En de kinderen bleven kinderen en ze leefden in hun dromen