Julos Beaucarne — Souvenir vague ou les parenthèses songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Souvenir vague ou les parenthèses" van Julos Beaucarne.

Songteksten

Nous étions ce soir-là sous un chêne superbe
Un chêne qui n'était peut-être qu’un tilleul
Et j’avais pour me mettre à vos genoux dans l’herbe
Laissé mon rocking-chair se balancer tout seul
Blonde comme on ne l’est que dans les magazines
Vous imprimiez au vôtre un rythme de canot
Un bouvreuil sifflotait dans les branches voisines
Un bouvreuil qui n'était peut-être qu’un linot
Un orchestre lointain arrivait en andante
Andante qui n'était peut-être qu’un flonflon
Et le grand geste vert d’une branche pendante
Semblait dans l’air du soir jouer du violon
Tout le ciel n'était plus qu’une large chamarre
Et l’on voyait au loin, dans l’eau claire d’un étang
D’un étang qui n'était peut-être qu’une mare
Des reflets d’arbre lourd descendant tremblotant
Et tandis qu’un espoir ouvrait en moi des ailes
Un espoir qui n'était peut-être qu’un désir
Votre balancement m'éventait de dentelles
Que mes doigts au passage essayaient de saisir
Votre chapeau de paille agitait sa guirlande
Et votre col d’un point de Gènes merveilleux
De Gênes qui n'était peut-être que d’Irlande
Se soulevait parfois jusqu'à voiler vos yeux
Or comme un gros pâté sur la marge d’un texte
Tomba sur votre robe un insecte et la peur
Une peur qui n'était peut-être qu’un prétexte
Vous serra contre moi, cher insecte grimpeur
L’ombre nous fit glisser aux pires confidences
Et dans votre grand œil plus tendre et plus hagard
J’apercevais une âme aux profondes nuances
Une âme qui n'était peut-être qu’un regard

Songtekstvertaling

We waren die nacht onder een prachtige eik.
Een eik die misschien gewoon een Linden was.
En ik moest op je knieën in het gras
Laat mijn schommelende vlees uit zichzelf swingen.
Blond als het is alleen in tijdschriften
Je printte je eigen kano ritme.
Een stierenvink floot in de nabijgelegen takken
Een stier die misschien maar een linot was.
Er kwam een orkest in andante.
Andante die misschien gewoon een flonflon was.
En het grote groene gebaar van een hangtak
Leek in de avondlucht viool te spelen
De hele hemel was slechts een grote afleiding.
En je kon zien in de verte, in het heldere water van een vijver
Van een vijver die misschien gewoon een vijver was
Reflecties van zware bomen die trillen
En terwijl een hoop vleugels opende in mij
Een hoop die misschien alleen maar een wens was
Je schommel verscheurde me.
Dat mijn vingers in het voorbijgaan probeerden te grijpen
Je strohoed zwaaide met zijn Garland.
En je nek van een prachtig Genpunt
Uit Genua die misschien alleen uit Ierland kwam
Soms opgetild om je ogen te bedekken
Goud als een grote taart op de rand van een tekst
Viel op je jurk een insect en angst
Een angst die misschien slechts een voorwendsel was.
Je drukte tegen me aan, beste insectenkimmer.
De schaduw liet ons glippen naar de ergste vertrouwelingen
En in je grote oog meer teder en haggard
Ik zag een ziel met diepe nuances.
Een ziel die misschien gewoon een blik was