Juan Carlos Baglietto — Que Son Esas Palabras songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Que Son Esas Palabras" van Juan Carlos Baglietto.
Songteksten
Veinte años vivieron el uno junto al otro
Veinte años de cardo de cereal y de trilla
La rueda del molino, acompasaba las horas
Y el invierno dormia en la hiedra amarilla
El cuidaba de todo, con prudencia callada
Lo mismo los ganados, que la cosecha fina
Ella cruzaba el patio, como rueda de espuela
Entre el pozo de agua, la mesa de harina
En inviernos atroces, en veranos soleados
Durante veinte años, se hicieron compañia
Nunca se preguntó, si la habia querido
Que son esas palabras, estaba y la tenia
El no necesitaba noción mas detallada
Que conocer su nombre, y el nombre lo sabia
Él la llamaba Carmen en la sombra y la tarde
Cuando la luz es lámpara de mecha tardia
Veinte años vivieron el uno junto al otro
Sin ver apenas médico, peón, colono, artista
El tren pasaba lejos como un cuento de infancia
Y el no se preguntaba si en verdad la queria
Ella murio lustrando la vajilla de plata
En el ancho silencio de la tarde vacia
El aprendio de golpe, como caen las heladas
Que el amor es amor, aunque no se lo diga
Songtekstvertaling
Twintig jaar naast elkaar geleefd
Twintig jaar distel en dorsen van granen
Het wiel van de molen, het versloeg de uren
En de winter sliep in de gele Klimop
Hij zorgde voor alles, met stille voorzichtigheid.
Hetzelfde vee, dat de fijne oogst
Ze stak de tuin over, als een spoor.
Tussen de waterput, de bloemtafel
In gruwelijke winters, in zonnige zomers
Twintig jaar lang werden ze gezelschap.
Hij vroeg zich nooit af of hij van haar hield.
Wat zijn die woorden, Ik was en had het
Hij had geen meer gedetailleerde notie nodig.
Je kent zijn naam, en de naam wist het.
Hij noemde haar Carmen in de schaduw en de avond
Als het licht te laat is
Twintig jaar naast elkaar geleefd
Niet alleen dokter, pion, kolonist, kunstenaar zien
De trein ging voorbij als een kinderverhaal.
En hij vroeg zich niet af of hij haar echt wilde.
Ze stierf bij het polijsten van zilveren borden.
In de grote stilte van de lege avond
Hij leerde het plotseling, als de frosts vallen.
Die liefde is liefde, zelfs als ik het je niet vertel